Ardi...

Növbəti dərs gününün ilk tənəffüsü idi. Kərəm sanki kimdənsə gizlənirtək ora-bura baxa-baxa pilləkənləri qalxırdı. Lakin pilləkənin başında onu gözləyən surprizdən xəbərsiz idi. İkinci mərtəbəyə çatıb dəhlizə tərəf burulurdu ki, Xatirə müəllimə ilə qarşılaşdı. Özünü itirdi, geri qayıtmaq istədi, amma gec idi.
-Kərəm,-Xatirə müəllimə sual və kinayə dolu baxışlarla onu süzdü,-sən hara, məktəb hara?
-ee...mən...-Kərəm utandığından onun üzünə baxa bilmirdi.
-Sənin qayıblarından xəbərin var, ay Kərəm? Bu gedişlə hara gedirsən?
Kərəm deməyə söz tapmırdı.
-Kimə etiraz eləyirsən?
-Nə etirazı?-Kərəm yalnız indi duruxub ona baxdı.
-Bilmirəm, birdən-birə səni dəyişən nədir, bilmirəm. Amma bil ki, ziyanın ancaq özünədir. Xəbərin var ki, belə davam eləsən, sinifdə qalacaqsan?
Kərəm etinasız şəkildə çiyinlərini çəkdi. Bu əsəblərini güclə cilovlayan Xatirə müəlliməni daha da qıcıqlandırdı.
-Yəni, vecinə deyil? Elə bilirsən, həyatın həmişə belə gün keçirməklə davam eləyəcək? Kərəm, Azərbaycan dilindən, ya da Kimyadan zəhlən gedə bilər, hətta müəllimlərini də sevməyə bilərsən, amma bil ki, belə münasibətlə sən ancaq özün-özünə ziyan eləmiş olursan. Bəlkə nə vaxtsa bilmədən sənin xətrinə dəymişik, bəlkə qiymətini kəsmişik? Belə bir şey olubsa de, səhvimizi düzəldək.
Kərəm verməyə cavab tapmadığından bir xeyli qərarsız şəkildə yerində vurnuxub sonra piləkənlərlə qaçaraq aşağı düşdü. Xatirə müəllimə çaşqınlıq içində onun arxasınca baxırdı.

Sevincdən Cavid məsələsini ucundan-qulağından eşidən Ayan indi də onu çəkə-çəkə bufetə gətirirdi.
-Yaxşı da, Ayan. Peşman olmadım ki, bir söz deməyə?-Sevinc isə etiraz eləyirdi.
-Gəl, gəl, sənin hələ mənə deyəcəklərin var. Sinifdə o qədər səs-küydə danışmaq olmur. Gəl, burada rahat-rahat söhbət eləyək. Nələr olub, xəbərimiz yox.
Onlar bufetə girib boş oturacaqlardan birində əyləşdilər. Ayan həvəslə:
-Danış görək.-deyə ona baxdı.
-Nə danışım e? Caviddir də.-deyə Sevinc bezgin halda gözlərini qaçırdı.
-Sevinc, “Caviddir