qeder susdu. Sonra sanki nese xatırlamıştek telaşla Eleddine baxıb-Zeng vurulub?
deye soruşdu.
-Çoxdaan.-deye Eleddin gülerek elini havada yelledi.
-Başa düşmedim, biz indi dersden qaçmış sayılırıq?
-Aha.-deye eleddin dodaqlarını büzerek başını yelledi.
-Çıraq, sen..sen de dersden qaçmısan?
-Aye, he de. Deyesen bu ayrılıq sene yaramadı, axı. Uje on beş deqiqedir, buradayam.
-Çıraq, sen niye bele eledin?-deye Kenan narazılıqla ayağa qalxıb durması üçün Eleddinin de qolundan yapışdı.-Dur, dur! Tez derse gedirik. Men qoymaram, mene göre senin kimi nümunevi bir uşağa söz gelsin.
-Aye, yaxşı. Uje gecdir, qayıbımızı yazıblar. Hem de qoy şagirdliyimin axır ayları dersden qaçmağın da lezzetini görüm.-Eleddin gülerek Kenana göz vurdu.-Özün demirdin, “Dersden qaçmayan şagird deyil.”deyen?
-Yoox,-deye Kenan yeniden onun yanında oturdu,-sen bele uşaq deyildin. Boynuna almırsan, amma bu qız seni yaman deyişib.
-Hansı qız?
-Kim olduğunu bilrisen. Men desem hirsleneceksen.
-Yaxşı da. Neçe defe demişem, ele bir söhbet yoxdur?
-Deyesen axı biz dostuq? Gözümün içine baxa-baxa mene yalan danışırsan. Bax, sen xahiş eledin, men sene her şeyi danışdım. İndi men xahiş eleyirem. Madam ki, derse de gecikmişik, növbe senindir.
-Uff, Kenan, ne danışım e sene? Hamının başına gelecek hadise menim de başıma geldi.
-Hamının başına gelir, amma ferqli olur. Sonra?
Belece Kenan çoxdan beri Eleddinden öyrenmek istediklerini, inkar elese de gözlerinden oxuduğu sevgisi haqqında bir-bir öyrenmeye başladı. Eleddin ise sevdiyi qızın-Leylanın Kenana qarşı hislerinden başqa her şeyi ona danışdı.
Ders başlayandan beri heç cür özünü rahat apara bilmeyen Kerem gah İsmayılı söhbete tutmaq isteyir, gah Tarielle danışır, gah da lövhede ders danışanlara mane olurdu. Ziver müellime neçe defe mimikası ile ona xeberdarlıq elese de bu Kereme batmırdı. Özünü cilovlaya bilmeyen Ziver müellime nehayet ki, qışqıraraq:
-Kerem,-dedi,-dur, çıx çöle!
-Niye e, müellime?
-Hele bir niye de soruşursan? Senin

<< 1 ... 164 165 [166] 167 168 ... 558 >>