alıb reng verdiyini, perdenin arxasından oğrun-oğrun baxmağını, ele bilirsen, görmürem?Qızım, menim her şeyden xeberim var. Amma bunları senin dilinden eşitmek isteyerdim. Axı, men sene demişem, qızların en yaxın dostları analarıdır.
Eşitdiklerinden son derece teeccüblenen ve utanan Sevincin gözleri dolmuşdu ve gözlerini yere dikib anasının dedikırini ne tesdiq, ne de inkar eleye bilmirdi. Ele bu vaxt telefonu zeng çalmağa başladı. Anası eyilib masanın üstünden telefonu götürdü, -Ekrana baxaraq telefonu qızına uzatdı.Sevinc bir telefona bir de anasına baxdı.Anası başı ile “aç”deye işare eledi.
-He, dost?-deye Sevinc zenge cavab verdi.
-Salam dost, necesen?
-Yaxşıyam sağol, sen necesen?
-Şükür, men de yaxşıyam. Gör ne deyirem, bacım bizdedir, axşamüstü senin yanına gelmek isteyirik. Olar da yeqin?
-He, niye olmur? Gelin.
-Yaxşı, onda axşam görüşerik.
-İnşallah.-Sevinc sağollaşıb telefonu söndürdü. Çekine-çekine anasına baxıb-Yusifdir, deyir Yasemenle axşamüstü size gelmek isteyirik. Men de dedim ki, gelin.-dedi.
-Yaxşı eledin. Gelsinler.-deyib Xaver xala qalxmaq istedi.
Bu an Sevinc anasının qolundan tutaraq ağlamsına-ağlamsına:
-Ana, bağışla,-dedi,-men sene demeye qorxdum.
Xaver xala yeniden oturdu. Qızına baxaraq:
-Qorxdun,-deye onun üzüne baxdı,-neden qorxdun?
-Qorxdum ki, bilsen hirslenersen, bir de onunla danışamağa qoymazsan. Axı, sen hemişe “o senin qardaşındır, siz bir yerde böyümüsünüz, başqa şeyler eşitmeyim” deyirdin.
-Elbette ele demeliydim. Demeli idim ki, ona başqa gözle bax?
Getdikce Sevincin nefesi daralır, sinesi köksüne sığmırdı. Çaresizcesine:
-Ana, vallah menden asılı deyil.-dedi.-Men çox istedim, özümden kenar tutum, amma...-cümlesini bitire bilmeden hönkürtü ile anasının
boynuna sarıldı.
Xaver xala onu berk-berk bağrına basıb sakitleşdirmeye çalışırdı. O, qızını bele incitdiyi üçün peşman olmuşdu.
-Yaxşı, ağlama, ne dedim ki? Burada qorxmalı, ağlamalı ne var ki? Bu her bir genc qızın başına gelen şeydir.-sonra qızını

<< 1 ... 174 175 [176] 177 178 ... 558 >>