aşağı eydi.
Onlar bu minvalla söhbet eleye-eleye mektebleri keçib doqquz mertebelere yaxınlaşdılar. Bu vaxt qarşıdan gelen Leyla onları gördü. O anasının yanında Sevili görcek gözleri heyretden berele qaldı. Anasına çatıb zenbilleri ala-ala Sevie baxıb:
-Ana, görürem, mene ehtiyacın qalmayıb.-dedi.
-He, sağolsun bu qızım kömeyime çatdı. Tesadüfen yanımdan keçirmiş.
-Tesadüfün de bu qederi-deye dodağının altında dedi.-Resmen gelini ile rastlaşıb.
Lakin heç biri onun ne dediyini başa düşmedi. Dilare xala qızına işare eleyerek:
-Qızın elindeki klyoku al.-dedi.
Leyla zenbili Sevilden alıb başı ile teşekkür eledi. Sağollaşan Sevil onlardan aralandı. Leyla maraqla anasına baxdı.
-Halaldır, ana. Bu boyda şeherde kömeyine gelinin çatdı?
-Ne gelini, ay qız?
-Bilirsen, bu qız kimdir? Oğlunun istediyi qız.
-Doğrudan? A, qismete bax e. Amma inanırsan, qız üreyime yaman yatdı. Gözleri de gözeldir.
-Üreyine yatdısa yayda elçi gederik. Smaylikin de üreyinden olar.
-Ne elçi ay qız? Menim oğlum hele uşaqdır.
-İsteyirsen, bunu bir de oğluna de. Onun planları başqadır. Menden eşitmiş olma.
-Başa düşmedim, onun eli ne vaxt çörek tutdu ki, evlenmek de isteyir.
-Ne bilim. Amma o atasının ogludur, dedimi eleyecek.
-Qelet eleyecek. Buna bax, böyüyübler menim üçün. Düş qabağıma, onsuz da yorğunluqdan ölürem. Axşamçağı idi. Atasının dükanında tek oturan Kerem bu gün olanları fikirleşirdi. Elediklerini doğru olmadığını bilse de nezaretde keçirdiyi o geceni heç cür Xeyal müellime bağışlaya bilmir, ona göre de ondan bunun evezini çıxmaq, onu incitmek isteyirdi.
-Her şey sene göre oldu, Xeyal müellim. Sen olmasaydın, ne qardaşının mağazası yanacaqdı, ne de menim heyatım alt-üst olacaqdı. Sene göre hamının heyatı bir-birine qarışdı. Men uje özümü tanıya bilmirem. Mektebde dalaşmadığım adam qalmayıb. Ve bütün bunlara...
O monoloqunu bitirmemiş dükana kimse girdi. Müşteri olduğunu zenn eden Kerem dikeldi. Gelen Eli idi. O, sözlü adamlar kimi ora-bura vurnuxurdu.
-Xeyir ola,

<< 1 ... 178 179 [180] 181 182 ... 558 >>