deyil?
İsmayıl gülümseyerek başını yelledi. Eli qapıya teref gedib çöle boylanmaq isteyirdi ki, Ayanla qarşılaşdı. Qarşısında qara gözlü, qoşa hörüklü o balaca qız dayanmışdı sanki. İller evvel hörüyünü dartaraq ağlatdığı o balaca qız artıq gözel bir genc qız idi ve Eli qarşısında dayanan bu meleye bir daha aşiq oldu.
-Keçi.-gözlerini Ayanın gözlerinden çeke bilmeyen Eli öz-özüne gülümseyerek dedi.
-Ne?-deye Ayan qaşlarını çataraq soruşdu.
-Yeni, deyirem ki, keç.-Eli öz-özüne gülüb sözünü düzeltmeye çalışdı. Sonra geri çekilerek Ayana yol gösterdi. Ayan minnetdarlıq edib sinfe girdi.
Çox keçmedi ki, demek olar ki, hamı geldi. Keremden başqa hamının olduğu bu dersde Xatire müellimenin ehvalı yene de pozuldu. Yene de özünü danlaya-danlaya ona qayıb yazdı. Belke Kerem bunu bilseydi ümidlenib daha ders buraxmazdı, çünki Xatire müellime ona göre çox narahat idi. Şagirdi ona göre özünü uçuruma aparır ve Xatire müellime ona heç bir kömek eleye bilmir. Sevincin qayıtması Züleyxanın da üzünü güldürmüşdü, çünki Yusifi güler güldükce onun da üzü gülür, bütün problemlerini unudurdu.
Teneffüsde İsmayılı kefsiz gören Sevil gelib onun yanında oturdu.
-Ne olub, niye kefsizsen?
-Ne olacaq, iki gündür bacımın arxasınca bir axmaq dadanıb, el çekmek bilmir.
-Siz qardaşlar hamınız belesiniz?
-Nece?
-Özünüz qız dalınca düşende adını sevgi qoyursunuz, başqası sizin bacınızın dalınca düşende adını axmaq qoyursunuz
-Bu ele deyil, Sevil. Qardaş olmaq nece böyük mesuliyyetdir, siz qızlar bunu başa düşmezsiniz. Heç bir qardaş bacısının arxasınca hansısa oğlanın gelmesine göz yuma bilmez.
-Smaylik, menim qardaşım yoxdur, amma xalam oğlanları, dayım oğlanları var.
-İndi bu ne demedir?
-O demekdir ki, menim de mesuliyyetimi çekenler var. O demekdir ki, qardaşı olmayan qızlar sahibsiz deyiller.-deye Sevil incik halda durub getmek istedi.
-Sevil,-deyerek İsmayıl onun elinden yapışaraq geri oturtdu,-sen ele bilirsen, qardaşın yoxdur deye men seninle vaxt keçirirem? Qetiyyen!

<< 1 ... 182 183 [184] 185 186 ... 558 >>