düşmüş
kağıztek parça-parça olurdu. Züleyxa bele derin düşünceler içine iken Yusif süretle onun yanından ötüb keçdi. Gözleri uzaqlarda olsa da Züleyxa onu hiss eledi ve dönüb onun arxasınca baxdı. Gözlerine kederli bir tebessüm qondu.
-Yusifin arxasınca gede bilmek üçün Züleyxa olmaq lazımdır.-deye öz-özüne pıçıldadı.-Amma mende senin arxanca gele bilecek qeder cesaret yoxdur. Çünki seni o kor quyuya salan men deyilem.
Xatire müellime növbeti dersi olan sinfe girdi. Bunlar da on birler idiler. Ellerinde telefon şekil çekdiren uşaqlar Xatire müellimeni görcek tez telefonu gizletdiler. Onların telaşını görüb gülümseyen Xatire müellime ise:
-Narahat olmayın, hele zenge var.-dedi.-Zenge qeder çekdire bilersiniz.
Uşaqlar razılıq eleyib telefonlarını çıxardılar. Xatire müellime ise maraqla onlara baxırdı. İki qız şekil çekdirmek üçün pencereye söykendiler. Elinde telefon olan digeri ise:
-Bura gün düşür, şekil qaranlıq çıxacaq.-deye etiraz eledi.
Bu kiçik sehne Xatire müellimenin göyneyen xatirelerini yene oyatdı.
“On birinci sinfin sonuna az qalmışdı. Fotoaparatların debde olduğu vaxtlar idi. Kollektiv şekil çekdirmek üçün oğlanlardan biri mektebe fotoaparat getirmişdi. Hamı hevesle sıraya dayanır, en yaxın bildikleri ile şekil çekdirirdi. Növbe Xatire ile Dürdaneye çatdı. Onlar pencerenin yanında divara söykenib üzlerini obyektive tutdular. Lakin Vaqif başını bulayaraq “Oradan gün düşür”dedi. Ele bu vaxt pusquda gözleyen Ülvi özünü penecerenin qabağına, Xatirenin yanına yetirib:
-Günün qabağını men keserem.-dedi.
Daxilen sevinen ve heyecanlanan Xatire ona baxıb gülümsedi. Vaqif razılıqla:
-He, bele yaxşıdır.-dedi.
Dürdaneye göz vuran Ülvi bic-bic gülümseyerek:
-Qoluma gir.-dedi.
-Niye?-deye Xatire duruxdu, lakin özünü itirmedi.-Yox, bele yaxşıdır.
-Ne var ki, burada?-Ülvi tekid eledi.
-Yox, yox, men bele şeyleri xoşlamıram.
Bayaqdan onları izleyen Dürdane dözmeyib Xatire ile yer deyişdirdi.
-Eee, keç bu yana! Sen girmirsen, men girerem onun

<< 1 ... 184 185 [186] 187 188 ... 558 >>