qalxdı.-Mümkünse Ülkerin hazırlaşacağı şeiri vererdiniz.
-Bu deqiqe,-deye Aygün müellime qarşısındakı kağızları vereqledi ve birini götürüb hemkarına uzatdı,-buyurun, size uğurlar!
-Çox sağolun, size de.-deyib psixoloq otaqdan çıxdı.
Nigar müellime çox da asan olmayan bir yükün altına girdiyinin ferqinde idi.
Artıq zeng vurulmuş, fotoqraf da getmişdi. Kenanı yene kefsiz gören Eleddin ona yaxınlaşdı. Elini onun çiynine qoyub:
-Aye, heç olmasa şekil çekdirende bu qaşqabağını açardın da.-dedi.-Yazıq oğlanın “Gülümse”deyib barmaqları ile ağzını yana dartmaqdan ağzı eyilmişdi.
-Eşi vecimedir?-deye Kenan ağzını büzdü.-Hansı günüme gülümseyim?
-Bu gününe. Allaha şükür, neyin çatmır?
-Neyim çatır? Gözümün qabağında ola-ola sevdiyim qıza hesretem. Men neye şükür eleyim?
-Ailene şükür ele, Kenan, ailen var. atan, anan, qardaşın-sene aid olan bir ailen var. Şükür ele ki, onları da itirmeyesen. Sevgilni hemişe tapmaq olur, amma aile insana bir defe verilir.
Bunları deyerken Eleddinin sesi titreyirdi. Kenan başını qaldırıb onun üzüne baxdı.
-Ele danışdın ki, men özümden utandım. Seni tanımasam, deyecem ki, özünü misal çekirsen. Amma bilirem ki, bu bele deyil.
-He, elbette bele deyil.-deye Eleddin gözlerini qaçırdı.-Prosto deyirem ki, biraz özüne fikir ver.
İsmayılgilden aralanıb çöle çıxmaq isteyen Yusif lövhenin qabağında onun kimi qabağına baxmadan çölden gelen Züleyxa ile toqquşdu. Eksini Yusifin gözlerinde gören Züleyxa bir anlıq özünü itirdi. Bedeni boşaldı. Ayaqlarının bağı çözüldü. Yusife teref yıxıldı. Yusif onu özünden iteleyerek qışqıra-qışqıra:
-Ay qız, yavaş da,-dedi,-üstüme niye yıxılıarsan?-dedi.
-Ba..bağışla, caan. Başım fırlandı.
-Onda başına de, fırlanmasın.-bunu deyen Yusif qapıya doğru gede-gede-Üz verdikce astar isteyir, kendçinin biri, kendçi!-dedi.
Sinifde “oooo!” deye narazılıqla qarşılanan bu söz Züleyxaya berk toxundu. Bu güne qeder Yusifin bütün tehqirlerine, acılamalarına dözmüşdü amma, bu artıq bardağı daşıran son damcı idi!

<< 1 ... 187 188 [189] 190 191 ... 558 >>