pillekende ağlayan görüb telaşla ona yaxınlaşdı. Niye ağladığını xeber alıb sonra onu bufete aparmaq üçün razı saldı.
-Xoşuna geldi, elediyin?-deye Sevinc sert şekilde Yusife baxdı.-Rahatlaşdın? Sen bu qızları incitmekden ne vaxt el çekeceksen?
-Men heç kimi incitmirem! Heç kime de gel meni sev, demirem!
Pillekene baxıb nese düşünen Sevinc yeniden üzünü dostuna tutdu.
-Bilirdin, he?! Seni sevdiyini bilirdin!
Bayaqdan esib-coşan Yusif daha sakit şekilde:
-He, bilirdim,-dedi,-çoxdan bilirdim.
-Ona göre onunla bele reftar eleyirdin? Ona göre her seferinde it kimi tuturdun?
-Neylemeli idim bes? Ümid vermeli idim? Sen Rehime ümid verdin?
-Men onu bele acılamırdın, tehqir elemirdim.
-Çünki evvelden bilmirdin. Bu qız bizim sinfe teze gelende hamının ondan zehlesi gedirdi. Birce menim ona yazığım gelirdi.
-Ne, senin?-deye Sevinc acı şekilde gülümsündü.
-Qulaq as! He, menim. Amma neyleyim, palaza bürünüb, elle sürünmek lazım idi. Men de hamı kimi davranmağa başladım.
Sonra yavaş-yavaş onun mene tez-tez baxdığını, her baxanda qızardığını, gülümsediyini gördüm. Vaxt keçdi, hamının ona qarşı münasibeti deyişdi, birce men deyişe bilmedim. Qorxdum ki, sehv başa düşer, ümidlener. Ona göre de bacardıqca ona daha pis davrandım. O çox yaxşı qızdır, amma men insan deyilem. Yeni onluq deyilem. Düşündüm ki, belke mene nifret elese daha yaxşı olar. Onu yarı yolda qoyub incitmekdense...
-İncitmedin axı, heç incitmedin! O indi sene yox e, özüne nifret eleyir. Düz deyirsen, sen doğrudan da insan deyilsen. Dostluqda evezolunmazsan, amma üreyin yoxdur.
Sevinc bunları deyib esebi halda sinfe qayıtdı. Yusif yene ortalıqda tek qalmışdı. O, Sevincin arxasınca baxıb öz-özüne:
Düz deyirsen, üreyim yoxdur, çünki sendedir-deye pıçıldadı.
Züleyxa sinfe qayıdanda artıq növbeti ders başlamışdı. Onun etirazına baxmayaraq Xatire müellime de onunla sinfe qeder gelmiş, onu derse buraxması üçün Kemale müellimeden icaze istemişdi.
Züleyxanın baxışları ile qarşılaşmamaq üçün Yusif

<< 1 ... 189 190 [191] 192 193 ... 558 >>