onları işare eledi.
-Hee, gelim de.-axır ki, onun ne demek istediyini başa düşen Rafiq razılaşdı.
Onlar bir-birilerine deye-deye çöle çıxdılar.
-Nese gözüme kefsiz deyisen?-hemkarını kefsiz gören Xeyal müellim soruşdu.
-Ne bilim, biraz yorğunam, biraz bir şagirdim bu gün mene köhne Xatireni xatırlatdı. Biraz da Kereme göre narahatam.
-Ondan heç danışma. Deldini dese, kömek eleyecem, amma heç yaxın bulaxmı. Ele bili ki, hamıya acıq elemekle xeyil tapacaq.
Hemkarının esebleşdiyini gören Xatire müellime söhbeti deyişdi.
-Gencdir, düzeler. Amma ne yalan deyim, geldim dükanı bele görüdüm, kefim açıldı. Çox şükür ki, her şey yavaş-yavaş düzelir.-sonra bir qeder susub sözüne davam eledi.-Her defe buradan keçende utandığımdan bilmirdim...
-Başladın yene de? Neçe defe demişem olanlal senin günahın deyil?
-Demek asanıdır e, Xeyal. Özünü bir de menim yerime qoy. Nece vicdan ezabı çekirem onu bir Allah bilir. Bu vicdan yükünün altından nece çıxacam, bilmirem...
-Madam ki, sen dediyinin üstünde qalısan, onda bil. Bu çetin günlelimde menim yanımda olmağınla ele bil ki, o yükün altından qalxmısan.-deyib bir qeder susan Xeyal müellim bütün cesaretini toplayaraq onun elini tutdu.-Menim de tek istediyim ele budu, yanımda ol.
-Sen neyleyirsen?-deyib Xatire müellime sert şekilde elini onun elinden çekdi.
-Men...men...
-Ne men?!Sene kim icaze verib ki, menim elimi tutasan? Besdir, hemkarıq, biraz semimi olduq deye sen...heddini aşdın!
Xatire müellime bunları deyib telesik dükandan çıxdı. Bu vaxt diqqetle içeriye baxan Rafiqle Esmer onun geldiyini görüb tez özlerini düzeltdiler.
-He, deyirem ki, bu mağazanın üstünü de...-Rafiq guya nese deyirmiştek Esmere baxırdı.
Esebi halda onlara “Helelik”deyen Xatire müellime oradan uzaqlaşdı. Onlar tez özlerini içeri atdılar. Xeyal müellim esebi halda elindeki metreni daha tez-tez açıb bağlayırdı.
-Ne oldu, ne dedin ona?-deye qardaşı onun üstüne düşdü.
Lakin o dinmirdi. Bu defe Esmer tekidle:
-Ay Xeyal, demeyeceksen, ne

<< 1 ... 191 192 [193] 194 195 ... 558 >>