olub?-deye soruşdu.
-Heç ne, heç ne, heç ne!-Xeyal müellim qışqıraraq elindeki metreni yere atdı ve esebi halda çöle çıxdı. Esmerle Rafiq ise teeccüble bir-birilerine baxırdılar.
Axşamüstü idi. Hava yavaş-yavaş qaralırdı. Hazırlıqdan çıxan Yusif fikirli-fikirli eve gedirdi. Teklikle heç arası olmayan Yusif indi gedib evde tek-tenha ne edeceyini de bilmirdi. Çünki evdekiler qefil rayona getmeli olmuşdular. Eli “İsteyirsen, gel, bizde qal.”deye teklif elemişdi, amma o buna da razı olmamışdı. Belece yoluna davam eleyirdi ki, ondan on-on beş addım aralıdan gelen tanış sesleri eşitmeye başladı. Ses gelen terefe boylananda artıq ses sahiblerinin de ona yaxınlaşdıqlarını gördü.
-Qızlar,-deye qaraltılara baxdı,-sizsiniz?
-A Yusif,-yaxınlaşan Asya gözlerini qıyıb ona baxdı,-şto tı zdes delayeş?
-Hazırlıqdan gelirem. Siz niye yolunuzu deyişmisiniz?
-Asyanı ötürürdük,-deye Ayan dillendi,-atası bu gün qabağına gele bilmeyecek.
-Yaxşı, onda men de sizinle gelirem.
-Sen hara?-bayaqdan acıqlı-acıqlı ona baxan Sevinc dillendi,-Sen heç zehmet çekme!
-Narahat olma, sene göre zehmet çekmirem.
-A, uşaqlar, yaxşı! Siz qayıdın, Asya ile men gederem.
-Yox Ayan, sen ona fikir verme. Bir halda ki, sizi görmüşem, bu qaranlıqda tek buraxa bilmerem.
-Pah, centlmen olun menim üçün. Bele centlmen kimi Zülüşe de davranardın da. Ona çatanda niye odun olursan?
-Sevinc, xoroşo da, yeri deyil!-deye Asya ona göz ağartdı.
-Niye yeri deyil? Bilirsiniz qızlar, Zülüş eslinde buna..
-Sevinc!-Yusif ömründe onun üstüne sesini bele qaldırmamışdı.-Sen isteyirsense, qayıda bilersen!
Dostunun bu sert hereketinden berk tesirlenen Sevinc daha heç ne demeyib esebi ve incik halda onlardan aralandı. Çaşqınlıqla bir onun arxasınca, bir de Yusife baxan Ayan:
-Yusif, sen neyledin?-deye soruşdu.-Niye tek getmeyine şerait yaratdın?
-Özü istedi.-biruze vermese de Yusif de hereketine peşman olmuşdu.
-Qayıt dala, biz Asya ile gederik. Dala qayıt!-Ayan tekidle dedi.
-Da, sen qayıtsan yaxşıdır. Biz

<< 1 ... 192 193 [194] 195 196 ... 558 >>