müvazinetini itirmeyen oğlan arxaya dönüb Sevincin saçalrından yapışdı. Yusif “Birax onuu!deye ikinci defe taxtanı götürmek isteyirdi ki, bayaq elinden vurduğu oğlan tepikle onun ayaqlarından vurdu. Yere deyen Yusif tez de dikeldi, sendeye-sendeleye geri getdi. Oğlan diger salamat eli ile ona tutarlı bir yumruq ilişdirdi. Zerbenin tesirinden geri atılan Yusifin en son gördüyü üstüne çırpıldığı maşının işığı, eşitdiyi ise “Yusiiif!”deye qışqıran Sevincin sesi oldu.
Züleyxa elinden yere düşen stekanın sesine ayıldı. Fikirli gözlerini masadakı stekanlardan çekib tez yere baxdı, şüşeden olsa da stekan qırılmamışdı. Eyilib onu yerden götürdü. Su kranına teref gedib onu yumağa başladı. Bu vaxt içeriden sese gelen anası:
-Nulub ay qız?-deye telaşla ona baxdı.-Çay hele hazır degil?
-Nedir, şirinçay lazımdır? Satdınız meni?-deye Züleyxa acıqlı ve kinayeli şekilde elindeki stekanı silmeye başladı.
-Sus, sus, sencanı sus! Atan eşitse, qiyameti quparacaq.
-Qiyamet bu axşam qopub onsuz da. Bütün arzularımı, xeyallarımı mehv elediniz. Bunu size bağışlamayacağam!- Züleyxa bunu deyib ağlamağa başladı.
-Ağlama, güzel qızım.-anası ellerini onun üzünde gezdirmeye başladı.-Belke belesi daha yaxşıdır? Belke çox güezl bextin ulacağ?
-Menim bextim olsaydı, adım Züleyxa olmazdı.
-Nulub ki, senin adına? Adının menasını bilirsen heç? Su perisi.
-Su perisi,-deye Züleyxa gözünü sile-sile ah çekdi.-Suya hesret peri.
-Ele dime, qızım. Naşükür olma, Allah da bele isteyib. Biz onun işine qarışa bilmerik.
Ele bu vaxt qonaq otağının qapısı açıldı. Elçilerden biri telefonla lezgice nese danışa-danışa çöle çıxdı. Telaşlı idi. Evvelce metbexe teref gelmek istese de Züleyxa ile anasını burada görüb telefondakına “Gözle” deyib ayaqqabısını geyinerek telesik çöle çıxdı.
Telefon zeng çaldı. Yemek süfresinde olan Eli dönüb üreksiz-üreksiz divanın üstünde zeng çalan telefona baxdı. Onu bele gören anası:
-A bala, dur telefona bax da.-deye onu tenbehledi.
Süfreden duran Eli divana doğru

<< 1 ... 195 196 [197] 198 199 ... 558 >>