ne deyecem?-deye pıçıldadı.
Yarım saat keçdi. Hamı hekimin çıxmağını gözleyirdi. Sevinc başını anasının çiynine söykeyib fikirli-fikirli oturmuşdu. Hüseynle Eli yanaşı divara söykenib durmuşdular. Ceyran gah ellerini beline qoyur, gah da bir-birine sürte-sürte ortalıqda gezinirdi. Hafiz dayı ise polise ifade vermekde idi.
-Vallah, men heç bilmedim qabağıma haradan çıxdı, nece çıxdı? Men qızımı hazırlıqdan getirirdim, ara yolda idik, bir de görüdüm ki, maşıının üstüne atıldı.
-Süret ne qeder idi?
-Vallah, heç elli olmazdı. Ara yollar idi, qaranlıq idi deye çox berk sürmürdüm. Maşın da tezedir deye asta-asta sürürdüm.
-Sevinc xanım bayaq ifadesinde dedi ki, yolda onlara iki nefer rast gelib ve pul vermeleri üçün qorxutmağa başlayıb. Siz nese
gördünüz?
-He, gördüm, maşından düşende iki neferin qaçdığını gördüm. Amma fikir vere bilmedim. Tez uşağa yaxınlaşdım.
-Bu qeder kifayet eder.-deye polis memuru qelemi cibine qoydu.
-İndi meni tutacaqsınız?-deye Hafiz dayı çekine-çekine soruşdu.
-Tek şahid bu xanımdır,-deye polis memuru Sevinci gösterib dedi,-o da sizden şikayetçi deyil. Amma qiyabi de olsa nezarete götürüleceksiniz.Dua eleyek ki, zererçekmiş tez özüne gelsin.
-Amin, amin!
Polis memuru sağollaşıb getdi. Hafiz dayı oturanlara doğru geldi. Qızı atasını görcek onun qabağına gedib telaşla:
-Papa, ne oldu? Seni tutacaqlar?-deye soruşdu.
-Yox, yox, qorxma qızım. Men neylemişem ki, meni tutsunlar?
Ele bu vaxt palatanın qapısı açıldı. Hekimi görcek hamı ayaqlandı.
-Hekim, bize pis xeber vermeyin de ne olar?-deye Eli talaşla ona yalvardı.
-Yox, yox, narahat olma.-iyirmi beş-otuz yaşlarında olan bu genc ve xoşsima hekim elini onun çiynine qoyub tebessümle,-her şey yaxşıdır.-dedi.
-Doğrudan, onu göre bilerik?-deye Sevinc heyecanla ireli atıldı.
-Hele ki, yox. Yüngül beyin sarsıntısı keçirib, bura getirilende huşu özünde deyildi. Vaxtında alnına soyuq bir şey qoyulsaydı daha yaxşı olardı, amma biz ne lazımdırsa eledik. Bir-iki saata, belke de daha tez

<< 1 ... 197 198 [199] 200 201 ... 558 >>