yata bildi, ne de evdekileri yatmağa qoydu. Növbeti gün. Bu gün hava biraz daha isinmişdi. Yaz biraz daha özünü gösterirdi. Qaranquşların xoş neğmesi seherin sessizliyine ayrı bir aheng qatırdı. Yolda Seville qarşılaşan Züleyxa sözlü ve xoşbext adamlar kimi evvl berk-berk ona sarıldı. Evvel heç ne başa düşmeyen Sevil özünü geri çekerek:
-Dayan, boğdun meni. Ne olub, ay qız?-deye soruşdu.
-Caan, inanmazsan neler olub?
-Ne oldu, yoxsa dünen elçilerin gelmedi. -Geldi, geldi.
-Onda niye bele sevinirsen? Hee, indi bildim, atan vermedi.
-Yox, can, yox. İsteseydiler atam vererdi. -Deyesen atam isteseydi vererdi, demek isteyirdin. -Yoox, elçiler gelmeyine geldiler, amma isteye bilmediler. birden oğlanın emisine zeng geldi, durub çöle çıxdı. Sonra bildik ki, oölan kendden qız qaçırıb. -Aaaa?-Sevilin eli üzünde qaldı.-Sonra ne oldu? -Ne olacaq? suları süzüle-süzüle durub getdiler. atam deli olmuşdu. Amma anam mene söz verdi ki, men universitete girib qurtarana qeder bu qapıya elçi gelmeye, men istemiremse, heç qoymayacaq. Yeni, bir de meni mecbur ere vermeye icaze vermeyecek. -Gözün aydın, Zülüşüm. Sağ elin menim başıma. Bu başı batmış Xelil de esgerlikde olduğu yerden bir qız götürüb oradan da o yana qaçsa idi...Ehh, hanı mende o bext? -Caan, ümidsiz olma bele. Özün mene teselli verirdin ki. -Ne bilim, ay Zülü. keçel derman bilse öz başına sürter. Onlar belece derdleşe-derdleşe yola davam elediler. Sevinc sinifde refiqelerini başına yığıb dünen axşam yaşadıqlarını danışırdı. Ele bu vaxt Eli sinfe girdi. Onu gören sevinc özünden ixtiyarsız dikeldi. -Eli,-deye el eleyib onu sesledi. Eli onun ne soruşacağını bildiyinden gülümsedi, ona yaxınlaşdı. Qızları salamlayıb Sevince baxa-baxa: -Bilirem ne soruşacaqsan. Narahat olma, dostun lap eladır.-dedi ve sonra esnemeye başladı.-Amma bizi yatmağa qoymayıb. Sehere qeder Se...-az qalsın Sevinc deye zarıyıb deyecekdi, sonra birteher düşünerek,-renada oxuyub, yeni zarıyıb.-dedi. -Bes yaxşı idi?-deye Ayan teeccüble ona baxdı.

<< 1 ... 201 202 [203] 204 205 ... 558 >>