-Yoox, dünen axşam Sevinc de onun yanında idi. Yusifin xestexanadan buraxılmağını gördü. Eger Yusif pis olsaydı, eve buraxılmazdı. -Eve buraxılmaq şert deyil ki. Mama xestexanada işleyir de. Herden danışır, hekimler çox vaxt telem-telesik xesteleri eve yazırlar, sonra gece iken halları pisleşir, üstlerine qayıdır. -Ola biler, amma menim anam medsestradır, xestelerle hekimlerden daha çox ünsiyyetde olur. Ona göre de narahat olma, Yusif etibarlı ellerdedir. -Lap yaxşı.-Ayan onun cavabından razı qalmasa da gülümsedi. -Sen necesen?-deye Eli mehribanlıqla soruşdu. Bu gözlenilmez sualdan teeccüblenen Ayan: -Meen?-deye ona baxdı.-Niye soruşursan ki? -Ele-bele. Soruşa bilmerem? Bu vaxt Elinin telefonu zeng çalmağa başladı. O, ekrana baxıb güle-güle Ayana dedi: -De, adını çek, qulağını bur. Yusif.-telefonu açıb qulağına qoydu, zarafatla,-Sen hele ölmemisen?-dedi. -Senin başını yememiş hara ölürem? -Necesen?-Eli ciddileşdi.-Ağrın-zadın yoxdur? -Qollarımı terpede bilmirem. Seninle gücle danışıram. -Niye tez durmusan? Dünen hekim ne dedi? -Yata bilirem ki? Başım da ağrayır. -Merdimezarsan da. İmkan vermedin ki, qızla danışım.-Eli yene hiyleye el atdı. Bunu deyerken gözucu Ayana baxdı. -Ayan yanındadır? -Yoox, bu gün göre bilmişem ki? Ele siniflerine teref getmek isteyirdim ki, sen imkan vermedin. -Deyirem de, Ayan yanındadır, ona göre bele danışırsan. -İcaze ver, gedim görüm de. -Yaxşı, yaxşı, az aktyorluq ele. Sevinc oralardadır? Ver, sesini eşidim. -Yaxşı, daha sensen.-deyib Eli guya narazı halda yerinden terpenib Sevince teref getmeye başladı. Ayan yene Eli haqqında yanıldığını hiss eledi. Eli artıq öz dili ile deyirdi. Onun da Yusifden ferqi yox imiş. Otağına qayıdan psixoloq “poçt qutusu”nun yanında, yerde bükülü bir kağız gördü. Eyilib onu yerden götürdü. Maraq içinde oxumağa başladı: “Müelime bilirem mene kömey elemey istiyirsiniz. Ele mende danışmağa, derdimi dimeye adam axdarıram. Ama ele şeyler var ki heç kime deye bilmerem. amma yene de nese öyrenmey istesez,

<< 1 ... 204 205 [206] 207 208 ... 558 >>