deqiqeler qalırdı. Artıq sonuncu defteri yoxlayan Xeyal müellim bir yandan da saatına baxırdı. Bu vaxt kimse telefonla danışa-danışa müellimler otağına girdi. -Sene neçe defe evden vaxtında çıx demişem? Dersin başlanmasına daqiqeler var, amma sen hele yoxsan. Her şey aydın idi. Klassik Anar-Günel mübahisesi. Anar müellimyene de nişanlısı ile mübahise etmekde idi. O, danışa-danışa çiyninden asdığı komputer çantasını masalardan birinin stüne qoydu ve stullardan birini çekerek oturdu. -Men heç ne bilmirem. tez gel!-deyib telefonu söndürdü. Hirsi soyumadığından üzünü hemkarına tutdu.-Hele tezelikle bele gecikmeyinin üstünde direktordan töhmet alıb. Amma yene de bu ona ders olmayıb. Bu xanım mütleq gecikmelidir. Yox, nişanlım olmasa, deyecem özünü kimese gösterir.-Anar müellim bir anlıq susdu. Xeyal müellimin yığışdığını görüb,-Sizcanı, bağışlayın,-dedi,-sizin de başınız qatdım. Deyesen, defter yoxlayırdınız? -Estefulullah, o ne sözdü?-deye Xeyal müellim gülümsedi.-Men onsuz da bitilmişdim.-Ele bu esnada zeng vuruldu. Bir anlıq qapıya boylanan eyal müellim üzünü yeniden hemkarına tutdu.-Bu qedel esebileşmeyin. Xanımlal bizim kimi deyille. Çünki tebiet onlalı gözel yaladıb. Onla da daha gözel gölüne bilmek üçün bele saatlala güzgününü qabağında qala bilille. -He müellim, ele görünür ki, zurnanın sesi hele qulağınızın dibine çatmayıb. Yoxsa bele danışmazsınız. Bu vaxt Xatire müellime qapıda göründü. O, başı ile Anar müellimi salamladı. Anar müellim de eyni qaydada onun salamını alıb gözucu Xeyal müellime baxdı. Xeyal müellim onunla sağollaşıb diger hemkarı ile birlikde müellimler otağından çıxdı. Anar müellim onların arxasınca baxıb kinaye ile: -Zurna qulağının dibindedir,amma sen hele eşitmirsen.-dedi.-Gül, gül, hele yaxşı günlerindir. Müellimler mektebden çıxıb yola düzeldiler. Danışmaq üçün sözleşseler de mektebden bura qeder oan yolu susaraq qet etmişdiler. Bu sükutdan bezen Xeyal müellim dillendi: -Sehv xatılamılamsa, sen danışmaq isteyidin? Xatire müellime bayaqdan

<< 1 ... 206 207 [208] 209 210 ... 558 >>