verdi,-men de küsdüm. Küsülü uşaqlar kimi üzünü yana tutan İsmayıl eskizlere çepeki baxıb bayaqkıtek: -Heç hansının daha qeşeg olduğunu da demeyeceyem.-dedi. -Deme. -Demeyeceyem ki, en qeşengi aşağıda soldan birincidir. -Deme. Men de demeyecem ki, menim de en çox o xoşuma gelmişdi. -Deme. Onlar belece balaca uşaqlartek mübahiseye davam elediler.
Arxa penecerenin qabağında, üzü pencereye, elleri qoynunda duran Ayanın göz yaşları yanağını isladırdı. -Ayan, niye ağlayırsan? Ayan bu doğma sesden diksinib geri baxdı. Eli narahat şekilde onun üzüne baxırdı. Üz-gözünü silerek: -Ağlamıram ki.-dedi. -Onda yeqin gözüne toz düşüb.-Eli inanmadığın üz ifadesi ile bildirdi.-Xetrine deyibler? -Yoox, kim deyesidir ki, xetrime?...Prosto babamın Novruzdakı halı gözümün qabağından getmir. -Ne olub ki? -Demişdim axı, babam xestedir, ciyerlerine su yığılır. Hekimler her günü qenimet bilin, deyibler. Novruzda yanına getmişdik...men onu tanıya bilmedim. Ele deyişmişdi, ele arıqlamışdı ki... -Allah şefasını versin. Sen özünü bu qeder incitme. Ne edek, bezi şeyler bizden asılı olmur.-araya çöken beş-altı saniyelik sükutu ele Eli pozdu.-Ayan...eslinde sene... -Eli, bura gel. Ey felek! ey felek! Bu defe Eliye mane olan “d”li Sevinc oldu. O, qapının ağzında dayanaraq Elini sesleyirdi. Çaresiz qalan Eli ona teref getmeye başladı. İndi Ayanın göz yaşlarına sevgi cefası da elave olunmuşdu. Heç kim görmesin deye yeniden üzünü pencereye tutdu. “d”li Sevincin tez-tez bu sinfi ziyaret etmesi tekce Ayanı deyil, ele bu sinfin Sevincini de narahat edirdi. Oğlanlarla söhbet eleyen Yusifi bir kenara çekib tekidle soruşdu. -Dost, bu Sevinc axır vaxtlar bu sinfe niye tez-tez gelir? -Başa düşmedim, Sevinc menim padruqamdır, ya senin?-Yusif heç ne başa düşmemiştek ona baxdı.-Bunu menden niye soruşursan? -Düzdür, Sevinc menim refiqemdir, amma Eli ile ne danışdıqlarını mene demeyib. Belke Eli sene nese deyib? Düzünü de, onların arasında ne var? -Ay qız, sen ne danışdığını bilirsen? Onların arasında ne ola

<< 1 ... 211 212 [213] 214 215 ... 558 >>