biler ki? Eli Ayanı sevir. -Nedense men axır vaxtlar buna heç inanmıram. Mene ele gelir ki, o sevgisini Ayandan çox Sevince gösterir. Danışmalar, baxışmalar, gülüşmeler... -Aaa, dost, olmadı ki. Bir oğlanın bir qızla söhbet elemesi, deyib-gülmesi, o demek deyil ki, onlar sevgilidirler. Belke de dostdurlar? -Dost, onlar? -Bizim kimi ola bilmeseler de, belke onlar da dostdurlar? -Bes siz nece dostsunuz? Eli sene heç ne demeyib? Yusif bir anlıq duruxdu. Sonra tez özünü ele alıb heç ne bilmirmiştek: -Yoox,-dedi,-amma narahat olma, men onun ağzını arayaram. -Yaxşı, teki dediyin kimi olsun.-deyib Sevinc ondan aralandı. Sevincin duyuq düşmesi Yusifi telaşlandırdı. Çünki bu onların planlarını alt-üst eleye bilerdi. Edebiyyat dersi idi. Jurnalı diqqetle gözden keçiren Xatire müellime ders danışmaq üçün Zlüeyxanı lövheye çağırdı. Züleyxa ayağa qalxaraq lövheye doğru geldi. Ele bu vaxt qapı açıldı. Gelen Kerem idi. Telaşla özünü içeri atsa da müellim stolunda Xatire müellimeni görcek duruxdu, geriye getmeye başladı. Onun bu halını gören bezi yoldaşları qımışır, bezileri ise teessüfle onu süzürdüler. -Sehv gelmisen deyesen?-deye Xatire müellime kinaye ile ona baxdı. Özünü itiren Kerem ne deyeceyini bilmirdi: -Men...eslinde men...-sonra üzünü sinfe tutdu,-indi Mirvari müellimenin dersi deyildi? Hamı gülüşdü. Eleddin güle-güle: -Cedvel deyişilen ne vaxtdır?-deye ona baxdı. -Derse gelir ki bilsin? -Yaxşı ki, mektebin yolu yadında qalıb. Sinif yoldaşlarının onu bele lağa qoyması Keremi emelli-başlı utandırdı. Diger terefden de Xatire müellime de tenqidi nezerlerle onun gözünün içine baxırdı. o, ömründe heç bele pis veziyyete düşmemişdi. Daha heç ne soruşmayıb sinifden çıxdı. Esebinden bütün bedeni esirdi. Dehlizin ortasında elleri ile qulaqlarını tutub gözlerini de berk-berk yumdu. Bir anlıq bütün dünya ile elaqesini kesmek istedi. Ne görmek, ne eşitmek, ne hiss etmek-heç ne istemirdi. Beş-on saniye bele durduqdan sonra özüne gelib qerara aldı ki, psixoloqun yanına getsin.

<< 1 ... 212 213 [214] 215 216 ... 558 >>