Fikirleşdiyi kimi de eledi. otağın qabağına çatıb qapını döymeye başladı. Lakin içeriden ses gelmedi. Sonra qapının desteyini aşağıya doğru burdu. Qapı bağlı idi. Bu onu daha da esebileşdirdi. irsi soyusun deye qapıya yüngül tepik de atdı. Sonra pillekenlerle aşağı düşmeye başladı. Neçe vaxtdır Kenanın qaşqabaqlı ve meyus simasını görmekden yolrulan Leyla axır ki, onunla danışıb belke ehvalını açar deye teneffüsde ona yaxınlaşdı. Kenan adeti üzr qelem oynada-oynada gözlerini partaya dikmişdi. Yanı boş olduğundan Leyla keçib onun yanında oturdu. Sevdiyinin qemli ve dalğın simasına baxıb üreyinde Zerifeni o ki var danladıqdan sonra zarafatla: -Deyirem, arada bizim tereflere de gel.-dedi. -Ne?-deye Kenan fikirli halda ona baxdı. -Deyirler Yerde heyat keşf olunub. Kenan gülümsemeye çalışaraq: -Zarafat eleyirsen?-deye soruşdu. -Yoox, texmini dörd-beş mliyard ildir. Haralardasan, ay Kenan? -Ne bilim,-deye Kenan çiyinlerini çekdi,-yeqin ki, hemişeki yerimde. -Sıxılmadın oradan? -Yox.-deye Kenan yeniden ciddileşdi. -Ne tapmısan axı o qızda? Onun seni incitmekden başqa bildiyi... -Leyla, xahiş eleyirem, dur keç yerine.-Kenan esebileşmeye başlasa da özünü hele ki, sakit aparmağa çalışırdı. -Men sene kömek elemeye çalışıram. Bütün günü qaş-qabağını... -Leyla,-deye Kenan artıq sesini qaldırdı,-dedim ki, dur keç yerine! Gerek qovum seni? Sene ne menim qaş-qabağımdan? Sene ne menim heyatımdan? Men senin heyatına qarışıram? Kenan bunları deyerek hirsle sinifden çıxdı. Hamı teeccüb ve çaşqınlıqla gah bir-birine, gah da Leylaya baxırdı. Eşitdiklerini hezm eleye bilmeyen Leylanın gözleri irileşmiş, süzülen yaşlar yanağına iz salmışdı. Ekizler qorxa-qorxa ona yaxınlaşdılar. Günay elini onun gözünün qabağında yelleyerek: -Leyloş, yaxşısan?-deye soruşdu. Özünü ele alan Leyla gözlerini qırpıb eli ile yanağını sile-sile: -He, he, yaxşıyam.-dedi.-Ne olub ki? Nuray özünü saxlaya bilmeyib: -Gerek bele elemeye idin de Leyloş. Bilmirsen, axır vaxtlar ona söz demek olmur? -Çox sağolun,-deye

<< 1 ... 213 214 [215] 216 217 ... 558 >>