qısqanırdı. Bu da sebebsiz deyildi.
Akt zalı. Balaca Ülker sehnede hevesle şeiri danışır, Aygün müellime ve diger uşaqlar maraq ve teeccüble ona qulaq asırdılar. Şeirini bitiren Ülker sevincli halda Aygün müellimeye baxdı. -Aferin, aferin!-deye Aygün müellime onu alqışlamağa başladı. digerleri de ona qoşuldular. Sevine-sevine sehnenin pillekenlerinden enen Ülker qaça-qaça gelib bir kenarda dayanan anasının qucağına qısıldı. Sonra başını qaldırıb anasına baxdı. -Ana, gördün heç çaşmadım e. -Aferin, gözel balam. Bes sen Nigar müellimeye sağol dedin? Anasından aralanan Ülker çekine-çekine psixoloqa yaxınlaşdı. -Müellime, çox sağolun. Men indi şeir deye bilirem. Nigar müellime eyilib onun üzünden öpdü. -Sen sağol, gözelim. Men ne eledim ki? -Boynunuza alın, müellime. Size heqiqeten de sağol düşür.-Aygün müellime heyranlıqla dillendi.-Bilmirem bunu nece elediniz, amma heqiqeten de çox sağolun. -Qeyri-adi nese elemedim. Sadece problemin kökü ile maraqlandım ve hell eledim. -Problem ne idi ki? -Ülkerin qorxusu kütle qorxusu deyil. O sinifde uşaqların qabağında da, ya da hansı sinifdaxili bayramlarda çox arahat şekilde şeir deye bilir. Onun qorxusu sehne qorxusudur. Bağçada tedbirlerin birinde şeir deyerken ayağı sürüşüb sehneden yıxılıb. Ona göre de buradakı sehneni görüb yene yıxılacağından qorxub. -Menim sehvimdir, onun üstüne qışqırmaq yerine onunla maraqlana bilmedim. -Esas odur, indi Ülker daha heç neden qorxmayıb şeir deye bilecek.-Nigar müellime gülümseyerek ona baxdı.-Eledir, gözelim? Ülker çiyinlerini çekerek çekine-çekine aygün müellimeye baxdı. Anası onun yerine dillendi: -O, Aygün müellimeden çekinir. Qorxur ki,onu tedbire qoymayacaq.-dedi. -Yox, yox, qetiyyen qorxmasın. Sabah hazırlaşıb tedbire gelsin. Ülkerin anası her ikisinden razılıq eleyib sağollaşaraq qızı ile birge zaldan çıxdı. Bu vaxt Sevil içeri girdi. Çölde ise pencerenin qabağında ismayıl onu gözleyirdi. Burada demek olar ki, heç olmayan İsmayıl maraqla etrafa boylanırdı. Birden onun gözü

<< 1 ... 217 218 [219] 220 221 ... 558 >>