ne deyeceyini bilmirdi. Ayan o qeder sehv başa düşmüşdü ki, hetta buna inanmışdı da. Bu da o demek idi ki, bundan sonra istese de düzüne inanmayacaqdı. Daha o haqda heç ne demeyen Ayan sağollaşaraq ondan aralandı. Pillekenin başında donub qalan Eli esebinden dişlerini bir-birine sıxır, öz-özüne deyirdi: -Yusiiif....ölüm fermanını hazırla Yusif, gelib qol çekecem. Pillekenin başında Leylaya üzrxahlıq eleyen Kenan ona deyirdi: -Söz verirem, bir de xetrine deymeyecem. Bağışla, seninle pis davrandım. Onu bağışlamayacağına dair özüne söz verse de Leyla Kenanın bu sözleri qarşısında yumşalmış, üreyinde ona qarşı hirsi keçmişdi. Lakin üzde özünü soyuq aparmağa çalışırdı. -Eslinde men de biraz günahkaram. Heyatına o qeder qarışmamalı idim. -Yox, bilirem ki, sen mene kömek elemek isteyirsen. Üreyin temizdir, dürüstsen, diger qızlara baxanda daha zireksen. Senden üzr istemese idim, vicdanım rahat olmayacaqdı. Bunları eşitdikce Leylanın üzündeki buzlar eriyir, özünden ixtiyarsız gülümseyirdi. -Eybi yox, Kenan, hamısı keçmişde qaldı. Men seni bağışlayıram, sen de meni bağışla. -Allah bağışlasın. Leylanın könlünü aldığı üçün vucdanı rahatlıq tapan Kenanın üreyi ise sahibinin yanında idi. Akt zalından qayıdan psixoloq otağının qarşısında Keremi görüb çaşqınlıqdan ne deyeceyini bilmedi. Kerem boynunu ova-ova qorxaq nezerlerle etrafa baxır, yerinde gedib-gelirdi. -Kerem, gelişini neye borcluyam?- psixoloq yaxınlaşa-yaxınlaşa soruşdu. Kerem qerarsız insanlar kimi ora-bura baxa-baxa söze başladı: -Demişdiniz ki, ne vaxt danışmaq istesen gel. Menim ele onda danışası adama ehtiyacım var idi, amma etibar eleyeceyim heç kim yox idi. Sonra gördüm ki... -Yaxşı Kerem, bir nefes al,-psixoloq açarı kilide salıb ona baxdı,-herhalda bütün derdini burada danışmayacaqsan?-qapını açdı.-Gel içeri. Nigar müellimeı otağa keçdi. Kerem de onun arxasınca. Olduğu mekanı ilk defe gören insanlar kimi otağı diqqetle nezerden keçirdi. Otağın seliqeli görünüşü ve rengi insana bir rahatlıq ve inam hissi

<< 1 ... 219 220 [221] 222 223 ... 558 >>