bağışlayırdı. Yerinde eyleşen psixoloq Keremi hele de ayaq üstde görüb: -Eyleş Kerem eyleş.-deyerek stulu ona gösterdi. Kerem stula otursa da gözü hele de otağı gezirdi. Barmaqlarını bir-birine çarpazlaşdıran Nigar müellime ona baxdı: -Seni eşidirem, bura qeder gelmisense demeli bize kömek eleyeceksen. -Özümün kömeye ehtiyacı var.-deye Kerem ah çekdi. -Men de onu deyime de. Sen danış mene kömek ele ki men de derdini bilim, sene kömek eleyim. -Derdimi bilirsiniz.-Kerem gözlerini yerden qaldırmadan dedi. -Ele tesevvür ele ki bilmirem ve bunu senden eşitmek isteyirem. Olduğu kimi, lap evvelden danış. Nigar nüellimenin ses tonundakı qetiyyet ve tekid Keremi daha da üreklendirdi. Narahat halda yerinde qurdalandı, qalstukunun boynunu azacıq boşaldıb yere baxa-baxa dillendi: -Heç bilmirem, nece deyim. Biraz... -Utanma Kerem, burada utanılası heç ne yoxdur. Ele bil ki, özünle söhbet eleyirsen. Bunu deyib Nigar müellime ayağa qalxdı. Sol küncdeki şkafa yaxınlaşıb oradan termosu götürdü. Temiz stekanlardan birine su doldurub getrib Keremin qabağına qoydu. Sudan bir qurtum alan Kerem yavaş-yavaş danışmağa başladı. Xatire müellimeni gördüyü o serin sentyabr gününden bu güne qeder olan her şeyi gah kövrelerek, gah gülümseyerek, gah da esebileşerek danışdı. Danışdıqca da küreyindeki ağırlığın azaldığını, yüngülleşdiyini hiss eleyirdi. Nigar müellime ise psixoloqlara mexsus sebr ve maraqla ona qulaq asırdı. Sözünü bitiren Kerem ümid dileyen gözlerle ona baxıb: -Müellime, mene kömek eleyeceksiniz?-deye soruşdu. Nigar müellime gülümseyerek: -Elbette eleyecem.-dedi.-Gördün ki, danışmaq o qeder de çetin deyil. Sen bunu bacardınsa demeli güclü xarakterin, iraden var. -Menim?-deye Kerem kinaye ile gülümsündü. -İraden, xarakterin güclüdür ki, bu qeder yaşadıqlarının qarşısında Xeyal müellime zerer vermeye cehd bele elemedin. O mağazanı sen de yandıra bilerdin. -İsteseydim de elemezdim. Canlı birinin acığını cansız birinden niye çıxım ki? Bizim de mağazamız var, gelirini, xercini

<< 1 ... 220 221 [222] 223 224 ... 558 >>