bilirem. Özüme arzulamadığım bir şeyi başqa birine niye eleyim ki? Düşmenim bele olsa. -Kerem, bilirsen senin en böyük sehvin ele buradan başlayır. O senin düşmenin deyil ki, müellimindir. Senin öz qürurun sene düşmen kesilib. Özün de çox yaxşı bilirsen ki, sonu olmayan bir yoldasan. Amma geri qayıtmaq üçün hele de gec deyil. Senin hislreine hörmet eleyirem. Sevmek her genc kimi senin de haqqındır. Müellimine aşiq olan ilk genc sen deyilsen, yeni, sen qebahetli bir iş tutmamısan, sadece uzaqdan sevmisen. Buna göre çox sağol. Amma diger müelliminle davranışın...o artıq qebahete yozlulur. Sen onunla çox pis davranmısan. O senin tekce müellimin deyil, hem de yaşca senden xeyli böyükdür. -Bilirem, onunla çox ağır danışmışam. -Amma istesen bunu düzelde bilersen. Bunun üçün evvel düzeleceyine özünü razı salmalısan, bunu özüne aşılamalısan:men güclüyem, men öz qezebiminve kinimin öhdesinden gele bilerem. men sehv etmemişem ve etmeyecem.deyerek. Ona qulaq asdıqca sanki Kerem özüne ve sehvlerine bir de kenardan özgesinin gözü ile baxır ve sehvlerini başa düşürdü.İsmayıl alaqaranlıq ve sonu görünmeye dar küçe ile harasa gedir, etrafda heç kim görünmürdü. Küleyin vıyıltısı ve arabir eşidilen alabaxta quşunun sesi onu vahimeye salırdı. Birden gur yağış başladı. Gödekçesinin papağını başına keçirib qorxa-qorxa etrafa boylandı.“Men haradayam? Bura haradır?”-deye öz-özüne düşündü. Birden qarşısında ortaboylu, arıq ve qarabeniz bir nefer peyda oldu. Bu yad adam qezeb dolu baxışlarla onu süzürdü. Yuxudan dik atılaraq oyanan İsmayıl yeniden qorxa-qorxa etrafa boylandı. Bura da alaqaranlıq idi, çölde yağış yağırdı, küleyin vıyıltısı da eşidilirdi. Amma ne qarşısında o namelum adam dayanmışdı, ne de alabaxta quşunun sesini eşidirdi. Hemin küçede de deyildi. Elini atıb saata baxdı. Altıya sekkiz deqiqeq işleyirdi. Oyanmasına hele bir saat qalırdı. Yeniden başını yastığa atıb gözünü yumdu, amma tez de açmalı oldu. Çünki gözünü yuman kimi hemin yad adamın siması gözünün qarşısında

<< 1 ... 221 222 [223] 224 225 ... 558 >>