canlandı.
-Yusif peyğemberin xeyrine. Allahım, yuxumu xeyre cala.-deye-deye dikeldi. Yastığa söykenerek biraz qaranlıq otağı seyr eledi. Çox keçmedi ki, onu yuxu apardı.
İki saata yaxın vaxt keçdi. Artıq seher açılmış, şeher oyanmışdı. Gece sehere qeder yağan yağış kesilmiş, külek de sengimişdi. Gördüyü yuxunun tesirinden ayıla bilmeyen Sevinc yolboyu öz-özüne gülümseyir, xoşbext-xoşbext etrafa boylanırdı.
-Neolub yene, öz-özüne gülürsen?-deye Yusif maraqla soruşdu.-Yuxu görüb elememisen?
-Haradan bildin?-deye Sevinc ona baxdı. Sonra ellerini sinesinde birleşdirib gözlerini yumdu.-Ele gözel yuxu idi ki...Yuxuda başımı onun çiynine qoymuşdum, birlikde ulduzları sayırdıq.
Söhbetin kimden getdiyini başa düşen Yusif üzünü turşutdu. Sonra dostuna baxdı:
-Sayıb qurtara bildiniz?
-Zarafat eleyirsen? Ulduzları sayıb qurtarmaq olar?-Sevinc ters-ters dostuna baxdı.
-Bes men ne deyirem?
E-hh, kaş yene de o yuxunu göreydim.
Sevinc yeniden gözlerini yumub yuxusunu xatırlamağa çalışdı. Lakin gözüne düşen gün işığı buna imkan vermedi. Bu Sevinci meyus etmedi. Çünki o onsuz da yanında idi. Başını çiynine qoya bilmese de.
Gördüyü qeribe yuxunun tesirinden ayılmayan İsmayıl fikirli-fikirli mektebe doğru yol almışdı. Maşın yolunu keçib seki ile hereketine davam eledi. Bir an evvel mektebe çatıb bu qeribe yuxunu Sevile danışmaq isteyirdi. Sevili ağlına getirib öz-özüne gülümsedi. Ehvalı yükseldi. Binaların arasına girib yoluna oradan davam eledi. Qarşıdakı aralıqdan bir oğlanla bir qız çıxıb üzü mektebe teref getmeye başladılar. Onları ani nezerden keçiren İsmayıl yeniden etrafa boylanmaq istese de beynine gelen siqnal onu yeniden hemin istiqameye baxmağa mecbur eledi. Gözlerine inana bilmedi. Bu ki Sevil idi! Bes yanındakı kimdir?! Düşünmeden ireli gedib Sevilden yanındakının kim olduğunu soruşmaq istedi. Bu düşünce ile hetta bir-iki addım getdi de. Lakin bir anlıq dayanıb:
-Belke qohumudur? Niye qızı pis veziyyetde qoyum ki? He de, qohumudur.-deye öz-özünü

<< 1 ... 222 223 [224] 225 226 ... 558 >>