çıxdı.
-Xoş getdin.-deyerek Ağabala onun arxasınca baxdı. Lakin Xelil getdikden sonra onun üzündeki ifade deyişildi. Başını bulaya-bulaya öz-özüne,-Yazıq qız,-deye dodağının altında dillendi.
Bu İsmayılın gözünden qaçmamışdı. Birteher dodaqları ese-ese:
-Niye ele deyirisiniz?-deye ona baxdı.
-Niye olacaq?-deyib Ağabala dayı gözünü çölden yığıb sözlü adamlar kimi İsmayıla baxdı.-Qız yetimdir, atası yoxdur. Bir anası var, o da ona-buna yorğan-döşek salıb pul qazanır. Beş-on qepikle şeher yerinde iki qız uşağını böyütmek olar? Ona göre de qızgile dayısı baxır. Bu da hemin qızın dayısı oğludur. Bibisinin onlardan asılı olduğunu fürset bilib kiçik qızla nişanlanır. Qızı görsen, melek kimidir, heç bunun tayı deyil. Yazıq qızın halını indiden teseevvür eleyirem. Bu gededen adam olmaz, dikbaşın biridir. Amma qızın anasını da qınamıram. Neylesin, yox dese, balalarının dolanışığı kesilecek. Ehh.. burada deyiber e, Allah iti de sahibsiz elemesin...-birden İsmayılın ağ benizini isladan mavi gözlerinin parıldadığını görüb duruxdu.-Sene ne oldu, a bala?
İsmayıl birteher özünü ele alıb üz-gözünü sile-sile:
-Heeç, prosto biraz tesir eledi,-dedi,-Ne ise men gedim, ders başlayacaq.-deyib telesik özünü çöle atdı.
Heç ne başa düşmeyen Ağabala dayı yeniden refe doğru gelib bayaq nelbekiye qoyduğu stekanını eline alıb ağzına apardı. Çaydan bir qurtum alıb üzünü turşutdu:
-Zalım uşaqları, çayımı da soyutduılar.

İsmayılın dünyası başına yıxılmış, xeyalları suya düşmüşdü. Sanki gece deyil de, indi yuxuda idi. Tez-tez özünü çimdikleyir, oyanmaq isteyirdi. Amma oyana bilmirdi. Çünki taleyin ona qurduğu oyun göre bileceyi en dehşetli yuxudan da dehşetli idi. Heyat ona en böyük zarafatını elemişdi.
Dersin başlamasından on beş deqiqeye yaxın vaxt keçse de İsmayıl hele derse gelmemişdi. Sevil narahat görünür, dayanmadan pencereye boylanır, tez-tez qapıya baxıırdı. Bir terefden de İsmayılın birinci derse gelmemesi onun Xelille onu bir yerde görme ehtimalını azaldırdı. Amma Xelil

<< 1 ... 224 225 [226] 227 228 ... 558 >>