bundan sonra her gün onu getirib-aparacığını demişdi. Buna göre de Sevil bir an evvel İsmayılı görüb ona her şeyi danışmaq isteyirdi. İsmayılın onu başa düşeceyini ümid etse de içinde narahatlıq var idi. Teneffüsde de onun gözü qapı-penecereden yığılmadı. Onun narahatlığının sebebini bilen Züleyxa onu yaxınlaşıb tesellli etmeye çalışaraq:
-Narahat olma, caan, yeqin yatıb qalıb.-dedi,-Özün de bilirsen ki, o derse geciken deyil.
-Ne bilim, ay Zülüş, teki ele olsun. Seher yolu nece gelmişem, bir Allah bilir. Bir onu isteyirdim ki, onunla qarşılaşmayaq.
-Daha ne qeder gizletmek fikrin var? Bu gün görmese de sabah görecek.
-Yox, gizletmeyecem ki. Gelsin, danışacam.
Ele bu vaxt Qemer pencereye-qızlara yaxınlaşıb sözlü adamlar kimi kinaye ile gülümseyerek:
-Necesniz, qızlar?-deye xeber aldı.
-Yaxşıyıq, sağol.
Menalı-menal Sevili süzen Qemer:
-Sevil, yanındakı oğlan kim idi, ele?-deye soruşdu.
Seville Züleyxa bir-birilerine baxdılar. Sevil heç ne olmamıştek soyuq şekilde:
-Dayım oğlu idi,-dedi,-Ne olub ki?
-Heeç, İsmayılın xeberi var? Ne de olsa, yoldan keçen ne bilir, neyindir?
-Yoldan keçeni neyleyirsen?-Züleyxa dözmeyib dillendi.-Sen bildin besdir de.
Heç ne deye bilmeyen Qemer sadece ağzını büzmekle kifayetlendi.
-Qemer, mümkünse, işinle meşğul ol da.
Sevilin bu cavabı ise tekce Qemeti yox, ele Züleyxanı da teeccüblendirdi.
-Pah, özünüz bilersiniz. Yaxşılıq da yaramır e millete.-deye-deye Qemer onlardan aralandı.
S-ağol caan, cavabını ela verdin.
B-unlarla bele danışmaq lazımdır. Men İsmayıl görer deye narahatam, amma heç bunları hesaba qatmıram.
Seville Züleyxa danışa-danışa yerlerine keçdiler. Ele bu vaxt hövlank içeri giren Eli onlara yaxınlaşdı.
-Sevil, İsmayıl seni çağırır.

-İsmayıl?-deye Sevil sevincek ona baxdı.-İsmayıl gelib ki?
-He, ara pillekende seni gözleyir.
-Orada niye, sinfe niye gelmir?
-Ne bilim, özün getsen, yaxşı olar.
Hem sevinib hem de telaşlanan Sevil qapıya doğru getdi. Eli onun arxasınca baxaraq meyus halda başını

<< 1 ... 225 226 [227] 228 229 ... 558 >>