bulayırdı. Bu Züleyxanın gözünden yayınmadı
-Eli, İsmayılın kefi nece idi? Sevili niye çöle çağırır?
Eli bayaqkı üz ifadesi ile dodaqlarını büzdü. Bayaqdan onları izleyen Yusif de ora yaxınlaşdı.
-Ne olub, İsmayıla nese olub ki?
Eli her ikisinin sualına cavab olaraq:
-İsmayıl od püskürür,-dedi,-men onu heç bele görmemişdim.
Sevil telesik özünü ara pillekene yetirdi. İsmayıl onu görer-görmez:
-Sen ne ikiüzlü qızsan, az?-deye onun üstüne qışqırdı.
Evvel heç ne başa düşmeyen Sevil çaşqın halda ona baxdı.
-İsmayıl, ne olub?
-Ne olub?! Menden soruşursan ne olub?! Men senden soruşmalıyam e! Seher-seher yanında gelen oğlan kim idi?
Sevil özünü itirdi. En pis ehtimalı düz çıxmışdı.
-ee....şşşeyy...o...
-Men deyim: gelecek nişanlın! Düzdür?!-deye İsmayıl sesini qaldırdı.
-Sssen...bunu haradan eşitmisen?
-Senin üçün ferqi var?! Esas odur ki, senden eşitmemişem. Sen heç utanırsan?!
Sevil İsmayıldan bu cür reaksiyanı gözlemirdi. Ağlamsınaraq:
-Men...sene deyecekdim.-dedi.
-Ne vaxt?! Nişanlanandan sonra?
-Bu...bu...bu gün.
-Sevil, besdir!-İsmayıl sesini biraz da qaldırdı. Sonra araya sükut çökdü. Özünü cilovlamağa çalışan İsmayıl daha sakit ve soyuq ses tonu ile,-Ele bilirsen, senin nişanlanmağın menim vecimedir?-dedi.Bayaqdan sessiz ağlayan Sevil başını qaldırıb çaşqınlıq içerisinde ona baxdı. İsmayıl ise sözüne davam eleyirdi.-Qetiyyen! Meni yandıran odur ki, meni, ilde bir qızla gezen İsmayılı aldadan dünenki uşağa bax! Ele bilirdin, saf görünüşünle meni tovlaya bileceksen? Ay-hay!

-Nece yeni ilde bir qız? Bes sen deyirdin...
-Ne deyirdim? Deyirdim ki, bu güne qeder heyatımda olan yegane qız sensen?!-İsmayıl acı-acı gülümsündü.-Men bunu her il heyatımda olan her qıza deyirem. Men başa düşe bilmirem e, sen bu saflığınla, bu avamlığınla meni nece aldatmısan? Yadındadır, sene demişdim ki, sene surpriz eleyeccem. Amma heyf ki, menden zirek terpenib o surprizi sen mene surpriz eledin. Meni fırladığını sen men gösterdin. Amma olsun, onsuz da senden

<< 1 ... 226 227 [228] 229 230 ... 558 >>