Telefonu gödekçesinin cibinden çıxarıb ekrana baxan Yusif yanındakılara sus işaresini verib yesi basmaq istedi. Bu zaman İsmayıl onu saxlayıb xeberdarlıq ederek:
-Meni soruşsalar, de ki, bomba kimidir.-dedi.
-He, Kenan?-deye Yusif telefonu qulağına qoydu.
Lakin desteyin diger ucundakı ses Kenanın sesi deyildi.
-Dost, men olduğumu biruze verme. İsmayılın yanındasınız?
-He, ne olub ki?
-Heeç, sadece size göre narahat oldum. İsmayıl necedir?
-Nece olacaq, bomba kimi. Özümüz üçün söhbet eleyirik.
-Kefinizi çekin. Ne de olsa oğlansınız, ne vecinize? Biz de burada Sevili özüne getirmeye çalışaq. Derman-derman üstüne, tibb bacısı tibb bacısı üstüne.
-Dayan e, ne olub ki?
-Heç ne, heç ne. Telefonu söndürmeliyem, Mirvari müellime görse arada Kenanın telefonu gedecek. Sağol.
-Yaxşı, sağol.-deyib telefonu söndüren Yusif İsmayıla baxaraq kinaye ile-Sevil de bomba kimidir,-dedi,-hekim çağırıblar.
Özünü laqeyd kimi göstermeye çalışan İsmayıl:
-Özü özüne eledi.-dese de üreyi indi sevdiyinin yanında idi ve neler çekdiyini de bir Allah bilirdi.Növbeti dersin zengi vurulsa da on bir a-lar üçün ders hele başlamamışdı. Sevili heç cür özüne getire bilmirdiler. İsmayıldan eşitdiklerile barışa bilmeyen Sevilin zeif qelbi bunlara dözmür, tez-tez huşunu itirirdi. Tibb bacısının meslehetile qızlar onu tibb otağına apardılar. Şakir müellim ise dersine başladı. Lakin hamının fikri Sevilde ve İsmayılda qaldığından ders semeresiz keçirdi.
Hekim otağında sakitleşdirici vurulan Sevil yuxuya getmiş, Züleyxa ise onun yanında oturmuşdu. Çölde ise Mirvari müellime Ayanla Sevinci sorğu-suala tutmuşdu.
-Qızlar, bu güne qeder sizinle mesafeli danışmışam, mesafeli davranmışam, aradakı hörmet perdesinin qalxmasına şerait yaratmamışam. Amma indi bunu sizden soruşmalıyam: İsmayılla Sevil arasında sevgi menasında nese var idi?
Qızlar evvelce gözucu bir-birilerine baxdılar, sonra gözlerini aşağı dikerek dinmediler. -Qızlar, menden çekinmeyinize, gizletmeyinize ehtiyac yoxdur. Men onların

<< 1 ... 229 230 [231] 232 233 ... 558 >>