davranışlarından az-çox nese sezmişdim. Amma işin bu cür ciddileşib bele sonlanacağını da tesevvür elemirdim. İndi mene deyin görüm, bele bir şey var idi ve onlar niye dalaşıblar?
-Müellime, biz heç ne bilmirik, heç neden xeberimiz yoxdur.-deye Ayan çekine-çekine cavab verdi.
-Ayan, bax, men yalanı o deqiqe tuturam, ha!-deye Mirvari müellime barmağını silkeledi.
-Müellime, yeqin ki, var idi,-Sevinc Ayana baxa-baxa dillendi,-amma inanın ki, bu gün ne olduğunu biz de başa düşmedik. Bir onu eşitdik ki, çölden İsmayılın sesi gelir, çöle çıxdıq gördük ki, Seville dalaşırlar.
Qızlardan söz ala bilmeyeceyini gören Mirvari müellime onlardan bu haqda daha heç ne soruşmadı. -Yaxşı, ele olsun. Bes bu İsmayıl haradadır? Heç Eli ile Yusif de ortalıqda görünmürler.
-Ne bilek, müellime?-deye Sevinc çiyinlerini çekdi.
-Sen bilmirsen? Bayaq telefonda kiminle danışırdın?
-Meen? Heç kimle.
Mirvari müellime ona inanmadığını bildirmek üçün evvelce başını buladı, sonra elinde tutduğu telefonu Sevince uzadaraq:
-Yusifin nömresini yığ, görüm haradadırlar?-dedi.
-Yu...Yuss...Yusifin?-Sevinc duruxdu.-Axı onun tele...
-Sevinc, meni esebleşdirme, nömreni yığ!
Elacsız qalan Sevinc dostunun nömresini yığmağa başladı, sonra Mirvari müellimeye uzatdı. Bir çağırış zenginden sonra yaxınlıqda telefon sesi eşidildi. Sen deme, Eli ile Yusif bu meqamda onların olduğu yere gelirlermiş. Her üçü ses gelen istiqamete getmeye başladı. Eli ile Yusif pillekenin başında göründüler. Lakin onlar Mirvari müellimeni qabaqlarında görcek teeccüblendiler.
-Haradasınız siz?-onları görcek Mirvari müellime onların üstüne düşdü.-İsmayıl hanı?
Onlar çaşqın şekilde bir-birilerine baxdılar. Yusif çekine-çekine dillendi:
-Biz bufetde idik. Sonra eşitdik ki, siz buradasınız.
-Niye yalan danışırsan? Guya, hara getdiyiniz bilmirem? İsmayıl haradadır?
-İsmayıl...,-Eli Yusife baxdı, sonra birnefese,-İsmayıl getdi.-dedi.
-Hara? Niye qoydunuz ki, getsin? -Müellime, vallah biz çox yalvardıq, amma o qulaq

<< 1 ... 230 231 [232] 233 234 ... 558 >>