xoşbext olmayacaq. Halının pisleşmesini de Xelilin esgerlikden qayıtması ile bağlayırdı. Lakin başqa çaresi de yox idi. Eri öldüyünden beri qardaşı ona çox destek olmuşdu. O da bunun qarşılığında qardaşının elçisini geri çevire bilmezdi. Buna göre de qızından bu izdivaca qelben razı olub-olmadığını soruşmağa ehtiyat eleyirdi. Sevil istemese bele anasına yox deye bilmezdi, amma Xalide xala qızının gözlerindeki “yox”la qarşılaşmağa ehtiyat eleyirdi.
Heç İsmayılın ailesi de ona ne olduğunu öyrene bilmemişdiler. Özünü otağa kilidleyen İsmayıl heç kiminle ünsiyyete girmir, sadece qışqıraraq, “El çekin, tek qalmaq isteyirem!” deyirdi. Onun üçün narahat olan anası ile bacısı ise onun bir delilik eleyeceyinden qorxurdular.
Mektebde olanlara göre ehvalı telx olan Yusifin qalan ehvalıne da eve çatar-çatmaz, ele blokdaca qarşılaşdığı Cavid yerle-bir elemişdi. Lakin Sevince göre özünü sakit aparmağa çalışırdı. Cavidi görmeyine heç Sevinc de sevinmemişdi. Amma:
-Cavid, ne yaxşı gelmisiniz?-deye yene rola girmeye mecbur qalmışdı. -Papamın burada işi var idi, ona göre geldik.-o yene de rus aksentinde öz dilini berbad güne qoymuşdu. Kenarda üz-gözünü turşudaraq onu süzen Yusife baxıb,-Yusif, a tı kak dela?-deye soruşdu.

-Yaxşı idim, sağol. Deyirem hele viza rejimi var, sen hefte sekkiz men doqquz buradasan. O da olmasa, vabşe burada yatarsan ki.
-Ha, ha, ha. Otliçnaya şutka, molodec.-deye Cavid elini-eline vurub güldü, sonra Sevince baxaraq,- Şto sdelat mne, üreyim buradadır.-dedi.
Bu sözden tutulan Yusif yumruğunu berk-berk sıxdı, Sevince göre özünü gücle saxladı. Sevinc ise qızarmışdı, qerarsız şekilde etrafa boylanırdı. Sonra nese yadına düşmüş kimi:
-Rena xalagil de gelib?-deye soruşdu.
-Net, Sabişin dersi var imiş, oni ne priyexala. Mı s papoy prişli.
-Qapının ağzında niye durmusan, gel de eve?-deyib Sevinc qapılarına yaxınlaşdı.
-Sen get, men maqazine düşüb gelirem.-deyerek Cavid pillkenleri enmeye başladı.
-Yaxşı, düş.-deyen Sevinc pillekene söykenerek donub

<< 1 ... 236 237 [238] 239 240 ... 558 >>