qovur, ayın işığı yanıb-sönürdü. Etrafda da heç kim görünmürdü. Külek yerdeki zir-ziblilleri, yarpaqları axını istiqametine o teref-bu teref sürükleyirdi. Qısası, bu bu vahimeli ve sıxıcı hava Sevincin canına bir ürperti saldı. Bu vaxt yaxınlıqdan ayaq sesleri eşidilmeye başladı. o, sevincek gözlerini qıyıb yaxınlaşan qaraltıya baxdı.
-Dost,-deye dillendi,-sensen?-lakin gelen o deyildi.-Ccc..ccavid, sen burada neyleyirsen?-hem teeccüblenen Sevinc narahat halda bir-iki addım geri getdi.
-No, şto sluçila? Meni görmeye sevinmedin?-Cavid bic-bic gülümseyerek ona yaxınlaşdı.
-Niye sevinim ki? Men seni gözlemirdim.-Sevinc biraz da dal-dala gederek divara yapışdı.
-Poçemu? Men ele bilirdim, sen meni görmeye hemişe sevinirsen.-Cavid ise aradakı mesafeni getdikce azaldırdı.-Yoxsa, ele deyil?
Cavidin ona çox yaxınlaşdığını gören Sevinc özünü divara qısıb bir eli ile onu geri iteledi.
-Cavid, yaxşı da. O yana dur.
-Ne boyse, doroqoya. Men sene neyleyirem ki?-bir-iki addım geri çekilen Cavid bic-bic gülümsündü.
Sevinc eli ese-ese yeniden dostunun nömresini yığdı. Lakin Cavid telefonu da ondan almağa çalışdı.
-Ne vozmojno. Sevgili dostun indi sevgilisi ile gezir. Senin sevgilin ise buradadır, yanında.
Telefon olan elini geri çekerek yana atılan Sevinc:
-Ne gic-gic danışırsan? Sen menim sevgilim zadım deyilsen.-dedi.
-Xoroşo da, milaya,-Cavid yene de ona yaxınlaşdı, barmaqları ile evvelce saçalrını, sonra yanağını oxşamağa başladı,-dostunun yanında mene nece baxırsan görmürem?
Sevincin üreyi yerinden qopacaq qeder möhkem döyünür, bütün bedeni esirdi. Eli ile Cavidin elini yana iteleyib üzünü yana tutdu, diger eli ile telefonun düymelerini tez-tez basır, nömre yığmağa çalışırdı. Ekranı tam göre bilmese de divara düşen göyümtül işıqdan kimese zeng elediyini yeqin etdi. Cavid ise mesafeni sıfıra endirmekde idi. o, pıçıltı ile:

-Oradan buraya sene göre geldim.-deyirdi.-Dlya tebe.
Sinesi köksünden çıxan Sevinc:
-Yuu...Yusif, Yusif.-deye esirdi.
Üzünü artıq

<< 1 ... 238 239 [240] 241 242 ... 558 >>