Sevincin üzünı yaxınlaşdıran Cavid ise eyni pıçıltı ile kinayeli şekilde:
-Yusif? A qde Yusif?-deyerek bic-bic gülümseyirdi.
-Yusif tam!-özünü son anda yetiren Yusif Cavidi Sevincden aralayıb yaxasından tutub möhkemce divara yapışdırdı. Elini onun boğazına basaraq-E....! sen kimsen ki, Sevincle bele davranırsan?! Öldürerem e seni!-deye qışqırdı.
-Otpusti, otpusti!-boğulduğunu gören Cavid yerinde çırpınır, elleri ile Yusifin elini geri iteleyirdi.
-Nece yeni, otpusti, e! Sen bele qudurmusan?! Sen öl, senin izini-tozunu itirerem, ha, buradan!-esebinden gözlerine qan daman Yusif onun xirtdeyinden daha da berk yapışdı.-Reyssiz teyyare ile seni birbaşa Moskva morquna yollayaram!
Özünü yetiren bir terefde Ayan yerde oturub ağlayan Sevinci, diger terefde de Cavidi boğazlayan Yusifi görcek çaşbaş qaldı. Ne olduğunu başa düşmese de Yusifi Cavidden aralamağa çalışdı.
-Yusif, Yusif, burax onu, öldüreceksen, burax onu!
Ayanın xahişi ile elini Cavidin boğazından çekse de Yusif gözlerini ondan çekmirdi. Barmağını silkeleye-silkeleye:
-Ayana dua ele,-dedi,-yoxsa Allaha and olsun, seni öldürerdim.
Yaxasını birteher Yusifin elinden qurtara bilen Cavid ösküre-ösküre telesik oradan aralandı. Yusif ise hele de onun arxasınca qışqırırdı.
-Bir de Sevince yaxın gelme! Yoxsa, yediyim çörek haqqı seni geberderem!
Ayan eyilerek yerde oturub ağlayan refiqesini qaldırdı.
-Canım, ne olub, niye ağlayırsan?
Sevincin ise dili söz tutmur, ese-ese ağlayırdı. O ağlaya-ağlaya Ayanı qucaqladı. Ayan ise onu ovutmağa, sakitleşdirmeye çalışırdı. Ele bu vaxt Ramin de özünü yetirdi.
-Bacı, Yusif, Sevinc, ne olub burada?
Yusif başı ile Ayana heç ne dememesini işare eledi. Ayan ise:
-Heeç,-dedi,-Sevinc biraz qorxub.
-Qorxub, neden qorxub?
-Pişikden. Qaranlıqda üstüne qara pişik dırmaşıb. Sen yaxşısı budur, yuxarıdan iki stekan su getir.
-İki niye?
-Yusif de qorxub, ona göre.
Yene de heç ne başa düşmeyen Ramin “Yaxşı” deyib yuxarı çıxdı. Ayan Sevinci özünden aralayıb üz-gözünü silmeye,

<< 1 ... 239 240 [241] 242 243 ... 558 >>