yastıqçalardan birini onun üstüne atdı.-Başım ağrıyır, seninle oynayacaq halda deyilem.-deyerek elini gözünün üstüne tutdu.
Eli qayıdıb yeniden qardaşının yanında oturdu. Ciddileşerek:
-Çox berk döydüler? Tek idin?-deye soruşdu.
-Qabırğalarım sınmayıbsa böyük şeydir.-Hüseyn derinden nefes alaraq eli ile qabırğalarını yoxladı.-Yolda gezen polisler çatmasaydı, belke de ölmüşdüm. Sonra polisi görüb qaçdılar.
-Polisler tuta bildiler heç olmasa?
-Ne bilim? Men özümü eve nece çatdırmışam, heç özüm de bilmirem.
-Sabah gedib şikayet eleyerik. Hansı dövrde yaşayırıq? Qardaş olanda ne olar, gerek ele bacına baxan her oğlanı tutub çırpasan?
-Polis-molis lazım deyil. Gülnara qurban olsunlar. Onlar menim gözümü qorxutmağa çalışırlar, amma men Gülnardan el çeken deyilem.
-El çekme, sevirsense niye el çekmelisen? Bax, menim qardaşım budur! Qorxma, men de senin arxandayam.-deyib Eli elini qardaşının çiynine vurdu.
-Hmm, sen menim qoruyacaqsan, ya men seni?
-Yaxşı, yaxşı, sen dincel biraz. Men gedib çayı, yemeyi isidim.-deye Eli durub metbexe keçdi.
Bazar günü idi. Gün ortası olmağına hele on beş deqiqe var idi. Hazırlıqdan qayıdan Eleddin yorğun ve fikirli halda eve telesirdi. Hey yere baxa-baxa getdiyinden yanından ötüb keçdiyi dükanın qabağındakı Leylanı da görmedi.
-Çıraq, salam, hara telesirsen?-lakin Leyla onu görmüşdü.
İçini titreden bu tanış ses Eleddini ayaq saxlamağa mecbur eledi. Heyecanından üzüne saf bir tebessüm qondu.
-Le..Le..Leyla? Burada neyleyirsen?
-Bizim qızları gözleyirem,-deye Leyla dükanı işare eledi,-analarına hediyye alırlar.
-He, men de hazırlıqdan qayıdıram. Müellim belimizi qırdı daha bu gün. Bağışla, seni de göre bilmedim.
-Eybi yox, olan işdir.-Leyla sözlü adamlar kimi etrafa boylandı, sonra çekine-çekine-Teksen?-deye soruşdu.
Eleddinin tebessümlü simasına yene qara bulud çökdü. Gözlerini qaçıraraq etrafa baxa-baxa:
-Qebirüstüne gedib,-dedi,-bu gün bacısının ilidir.
Leyla da durğunlaşdı.
-He, Allah rehmet elesin. Onun üçün

<< 1 ... 243 244 [245] 246 247 ... 558 >>