gelir de, sene ne?-Eli üzünü turşudub yerine qayıtdı.-Ölürsen e qeybet üçün.
Elinin ona baş qoşmadığını gören Mehdi yeniden çöle boylanaraq öz-özüne danışmağa davam eledi. Ele bu vaxt Leyla sinfe girdi, hemişeki kimi nezerlerile sinifdekileri saydı, refiqeleri ile görüşdü. Çox keçmedi ki, İsmayılla Ramazan da sinfe geldiler. İsmayılı gören Eli ellerini göye tutub:
-Allah, sene çox şükür,-dedi,-üzünü gören cennetlik oldu! Sen haralardasan?
İsmayılın simasında artıq on güne yaxın idi ki, heyatında bezmiş bir ifade var idi. Portfelini partasnın üstüne atıb soyuq şekilde:
-Çox sual vermeseniz, yaxşı olar,-dedi,-heç kimi zeherlemek istemirem.
Eli qarışıq heç kimi daha nese soruşmağa cesaret elemediler. Mehdi yerine keçib Ramazanla söhbete başladı. İsmayıl pencerenin qabağına keçib pencereni açaraq çöle boylandı. Bu vaxt Seville Züleyxanın mektebin yuxarı qapısından girdiklerini gördü, pencereni möhkemce örtdü. Sevinc de geldi. Asyanın yanında Ayanı görmeyib telesik gelib onun yanında oturdu. Salamlaşdıqdan sonra ona teref eyilib:
-Bu meseleni bu gün hell elemek lazımdır,-dedi,-Sevincle danışmaq lazımdır.
-Geldinmi men deyene? Bes iki gündür men ne deyirem? Demirem o qızı zameçaniya elemek lazımdır ki, Eliden uzaq dursun?
-Axşam dediklerini fikirleşdim. Bu bele olmaz. Ayan bize heç ne deye bilmir, amma yazıq qız fikir çekir. Elinin de onu sevdiyini bilmesem, deyerem ki, Sevinci sevir. Amma fakt budur ki, ikisinin de hislerinden xeberimiz var. Üçüncü adam lazım deyil.
-Koneçno. Bes ne vaxt danışaq? Kakraz Ayan da yoxdur.
-Doğrudan, Ayan hanı?
-Ne bilim, xeberim yoxdur.
-Qoy onda bu ders keçsin, teneffüsde danışarıq.
-Xoroşo.
Gözü qapıda olan İsmayıl telefonu qulağına qoyub asta-asta qapıya sarı getdi. Sevilgili qapıya yaxınlaşan görüb kiminlese danışırmış kimi eşitdire-eşitdire:
-He meleyim, sen necesen?-deyib qapıdan çıxdı.
Bunu eşitmek onsuz da üreyi ve hisleri yaralı olan Sevili daha da incitdi. İsmayıl danışa-danışa onlardan aralandı. Züleyxa

<< 1 ... 248 249 [250] 251 252 ... 558 >>