başladı. Bu defe onu ağladan Elinin bu qayğıkeş ymünasibeti oldu. Çünki Ayana ele gelirdi ki, Eli adının Ayan olduğu üçün ona bele xoş, semimi davranır, onunla maraqlanır. Ona ele gelirdi ki, Eli ona baxanda öz Ayanını-xalası qızını görür. Amma bilmirdi ki, bu heqiqeten de ona ele gelir.
-He, ne oldu? Salfetkanı vermedim ki, o deqiqe isladasan? Niye ağladın?-Eli eyilib onun üzüne baxdı, eyni tebessümle gülümsedi.
-Babam...deyesen...gece zeng gelmişdi.
Onun bu rabitesiz cümlesinden veziyyetin ne yerde olduğunu başa düşdü.
-Heyatda bezen her şey bizim istediyimiz kimi olmur. Buna öyreşmek lazımdır, bir gün gelen bir gün getmelidir.
-Yox, menim babam öle bilmez. Ölüm pis şeydir, en pis şeydir, her şeyin sonudur...
-Deyil, ölüm o qeder de qorxulu deyil ki. Ölüm her şeyin sonu ola biler, amm her son da bir başlanğıcdır. Bir de ki, insan ruhu bedenden çıxanda yox, sevdiyi insanların gözünden düşende ölür, mence. Sen babanı bele çox isteyirsense, o heç vaxt ölmeyecek.
Ayan gözlerini qaldırıb xoş, isti tebessümle ona baxan Elinin gözlerine baxdı. Bu gözler, bu tebessüm onun içini nece rahatladırdı.
-Sevincle Asya “d”li Sevinci bufetin qabağında tuta bilmişdiler. Sevinc çaşqınlıq içinde:
-Qızlar, sin neden danışırsınız? Men heç ne başa düşmürem.-deyirdi.
-Doroqoya, burada başa düşmemeli heç ne yoxdur. Deyirik ki, bizim sinfe tez-tez gelin Elinin ağlını qarışdırma, zabıt eqo.
-Ay qız, sen ne danışırsan? Nece yeni, Elinin ağlını qarışdırma, nece yeni zabıt eqo?
-Adaş, bax, aramız yaxşıdır, xetrini de çox isteyirik, amma bezi şeyler var ki, onu qulaqardı eleye bilmerik. Axır vaxtlar bizim sinfe tez-tez gelmeyin, Eli ile semimi münasibetin, dayanmadan ona baxmağın, ele bilme ki, gözümüzden qaçır. Biz her şeyi görürük. Eliden xoşun gele biler, onu seve bilersen, amma bil ki, o seni sevmir, onun üreyinde Ayan var.
“d”li Sevinc ilan vurmuştek dik atıldı.
-Nece yeni Elini sevirem? Sizin başınız xarabdır?
-Tez-tez min behane ile bizim sinfe gelib Elini çağırmırsan?

<< 1 ... 251 252 [253] 254 255 ... 558 >>