düşmedin.-Eli artıq Ayanla üzbeüz dayanmışdı. Araya qısa bir sükut çökdü. Ayan yaşaran gözlerini yere dikmiş, hirsinden dodağını çeyneyirdi. Eli bütün cesaretini toplayıb elini uzadaraq onun elinden tutdu.-İcaze ver, heç olmasa, indi deyim.
-Ne bade!-bayaqdan susan Ayan sert şekilde elini geri çekdi.
-Niye?
-Çünki insan, ruhu bedenden çıxanda yox, sevdiyi insanların gözünden düşende ölür. Menim üçün bundan sonra senin deyeceyin heç bir şeyin menası yoxdur, Eli. Çünki sen menim üçün ölmüsen.
Ayan bunları deyib süretle zaldan çıxdı. Eli donmuş halda onun arxasınca baxırdı. Sonuncu fürseti de elinden çıxmışdı. Ders başlasa da ne Ayan g-s otağından çıxdı, ne de refiqelerini yanına buraxdı. Yusif ise qorxudan Elinin gözüne görünmür, ondan qaçırdı. Eli ise sanki havada idi. Olanlar hele ona çatmırdı. Tekce onların deyil, sinif yoldaşları ve müellimlerin de fikri bu hadisede idi. Olanlar İsmayıl-sevil ayrılığını gündemden salmışdı. Dersin sonuna deqiqeler qalırdı. Qızların otağa girdiyini gören Ayan durub pencereye teref getdi. Heç kim görmesin deye üz-gözünü silmeye başladı. Asya ile Sevinc peşman halda ona yaxınlaşdılar.
-Doroqoya, ne olar, prasti nas. Biz senin pisliyini istemerik.
-Ayan, heç olmasa Asyanı bağışla. O bilmirdi, teze öyrenib. Bütün günahlar mendedir. Men isteyirdim ki, bunu sene Eli özü desin.
Lakin Ayan neinki onlara teref baxır, heç reaksiya da vermirdi. Birden dikelib diqqetle çöle baxdı. G-s otaqlarının pencereleri idman meydançasında baxıdğından orada olanlar buradan rahatca görünürdü. Üç oğlan Eliye yaxınlaşıb ona el-qol atmağa başladılar. Uzaqdan bunu gören Elinin sinif yoldaşları geri qayıtdılar. Qızların hamısı penecereye yaxınlaşaraq olanları izlemeye başladılar. Birden dehlizden bir ses eşidildi.
-Sevincin qardaşı Elini vurmağa gelib. Elinde bıçaq var idi.
Bunu eşitmeleri ile qızları çöle axışmaları bir oldu. Çölde ise veziyyet göründüyünden de pis idi. dostları Elin ehateye alıb qorumağa çalışırdılar. Oğlan ise qışqıra-qışqıra Eini

<< 1 ... 256 257 [258] 259 260 ... 558 >>