hedeleyirdi.
-Sen kimsen ki, menim bacımın adına söz çıxarırsan? Gizlenme e orada, kişisense qabağa çıx!
-Senden qorxacam?-Eli onu ehateye alan dostlarını keçib qabağa çıxdı.-He geldim, sonra?
-Seymur, dayan!-xeberi alan Sevinc qaça-qaça özünü ora yetirdi.-Qaqaş, ne olar, eleme!
-Ay qız,senin burada ne işin var? Çıx get, dersine!
-Sen de dersde olmalısan. Bes senin burada ne işin var?
Artıq müellimler ve qızlar da sese çöle tökülmüşdüler. Qafar müellim Seymura acıqlanaraq:
-Ade, ay Seymur, ne oyun çıxarırsan? Keç, cehennem ol, bu yana!-ona yaxınlaşdı.
Lakin Seymurun elediyi hereket hamını geri çekilmeye mecbur eledi. O, cibinden bıçağı çıxararaq:
-Heç kim yaxınlaşmasın!-deye oradakıları hedeledi.
Birce bacısı özünde cesaret tapıb onun qabağına atıla bildi.
-Seymur, qaqaş, elem! Men her şeyi sehv başa düşmüşem. Elinin günahı yoxdur.
Ancaq gözü qızan seymur onu da yana iteledi. Sevinc müvazinetini itererek yere yıxıldı. Seymur elinde bıçaq süretle Eliye doğru geldi ve ne oldusa hemin an oldu. Gözlerini yuman kim, üzün yana tutan kim, “Vay!”deyib qışqıran kim! Bıçağı hedefe saplayanda reflektiv olaraq gözlerini yuman Seymur gözlerini yeniden açanda Ayanı göz bebekleri berelmiş şekilde ona baxan görcek deliye döndü. Qorxa-qorxa eline baxdı. Bıçaq Ayana saplanmışdı. Elleri ese-ese bıçağı geri çekib yere atdı ve arxa-arxaya getdi. Hamı donmuşdu.
-Ayaaan!-deye qışqıran Elinin feryadı sanki donmuş zamanı yeniden işe saldı.
Qızlar ağlamağa başladılar. Evvel Eleddinin, sonra Sevilin üreyi getdi. Qafar müellim elleri ile başını tutaraq yere oturdu. Ayan ise hissiyatsız şekilde yavaş-yavaş yere doğru yıxılırdı. Eli tez eyilib onu qucaqladı, onunla birlikde yere oturmağa başladı. Artıq ağrını hiss elemeye başladığından Ayan zarıyırdı.
-Ne baxırsınız? Skoru çağırın, hekim çağırın!-deye Eli qışqırırdı.
Oğlanlar telaş içinde ellerini ciblerine atdılar. Terslikden heç kimin yanında telefon yox idi.
-Heç kimin yanında telefon yoxdur?-deyen Günay qışqıraraq

<< 1 ... 257 258 [259] 260 261 ... 558 >>