bu xeber işıq süretile bütün mektebe yayıldı.Artıq yarım saatdan sonra Ayanı anasının işlediyi Respublika Merkezi Klinik Xestexanasına, el dili ile “Respublikaniski”ye getirdiler. Hekimler derhal onu emeliyyat otağına apardılar. Qapılar bağlandı.
-Eli, Eli, Ayanı kim vurub? Kim eleyib bunu?-deye Xatire müellime ağlaya-ağlaya onun yaxasından yapışdı
-Onuncu sinifden Seymur adlı bir oğlan. Eslinde meni vuracaqdı, amma....bilmirem nece oldusa...Ayan...-Eli yorğun ve ağlamsınaq ses tonu ile cavab verdi.
Xatire müellime ellerini onun yaxasından çekib bir-iki addım geri getdi. Her şey aydın idi. Ayan Elini qorumaq üçün özünü feda elemişdi. Bu vaxt Xeyal müellim onun qoluna girerek:
-Gel otul,-dedi ve oturacağa teref apardı,-özünü ele al. Hel şey yaxşı olacaq.
Birden onun telefonu zeng çalmağa başladı. Nömre idi. Tanımasa da zenge cavab verdi:
-Alo?
-Alo, Xeyal müellim, sizsiniz?
-Beli,-Xeyal müellim ses sahibini tanımağa çalışırdı,-siz kimsiniz?
-Müellim, Yusifdir, on bir a.dan. Siz hansı xestexanadasınız? Ayan necedir?
Xeyal müellim maraqla ona baxan Xatire müellimeye:
-Yusifdi,-deyib yeniden telefonu qulağına qoydu,-Lespublikanskideyik, Yusif, iyimi yanvalda. Ayanı emeliyyata aldıla, hele heç ne bilmilik.
-Yaxşı müellim, biz de yarım saata orada olarıq. Sağ olun.
Mektebde alem bir-birine deymişdi. Bütün mekteb bu hadiseden danışırdı. Oqtay müellim od püskürürdü. Tehsil Şöbesinde vacib bir iclasın olduğu erefede onun mektebinde bele bir kriminal hadisenin olması onu “yuxarı”lar qarşısında üzüqara qoyacaqdı. Çünki hadiseni araşdıran polis emekdaşlarından elave, işıqlandırmağa çalışan bezi telekanal emekdaşları da artıq özlerini mektebe yetirmişdiler. Mirvari müellimenin tezyiqi qalxmış, halı pisleşmişdi. Sahile hekimle Xumar bu defe de onu özüne getirmeye çalışırdılar.
Sinifde ise bir sessizlik hökm sürürdü. Heç kim gördüklerinin şokundan ayıla bilmemişdi. Beşinci dersden qırx deqiqe keçmesine baxmayaraq a.lar üçün bu ders başlamamışdı. Merdan müellim

<< 1 ... 260 261 [262] 263 264 ... 558 >>