boyda yalana, oyuna ehtiyac qalmazdı.
-Yusif, men sadece bir şeyi bilirem: Ayana nese olsa, men seni bağışlamayacam. Sevincin yaşarmış gözlerinden qarşısındakına qarşı qezeb ve teessüf oxunurdu. O, sevgiden nifrete doğru bir addımlıq mesafeni keçmek üzre idi. Onsuz da elediklerine göre min peşman olub vicdan ezabı ciyerini dalayan Yusif ise Sevincden eşitdiyi bu son cümle ile daha da yxılmışdı.
Sinif. Altıncı dersin sonuna yarım saatdan da az vaxt qalırdı. Biraz özüne gelen Mirvari müellime müelim masasında eyleşmiş, kederli ve fikirli gözlerini partalarından çekmeyen şagirdlerine baxırdı. Bir müddet bele sinfe göz gezdirenden sonra köks ötürerek söze başladı:
-Niye bele eleyirsiniz axı? Mektebi qurtarmağınıza bir ay qalmış niye arxanızda pis xatireler buraxırsınız? Gah bir-birinize kelle atırsınız, gah sevirsiniz, gah ayrılırsınız, gah da belece kriminal hadiselere sened olursunuz. Buranın mekteb olduğu niye yadınızdan çıxır?
Hamı susurdu. Çünki verilecek cavab yox idi. Yeniden susan Mirvsai müellime heç kimin gözlemediyi bir sual verdi:
-Elide Ayana qarşı istek var idi?
Bayaqdan partalara dikilmiş gözler teeccüble bir-birine baxmağa başladı.
-Demeyin ki, bunu da bilmirsiniz. Var idi, ya yox idi?
-Var idi müellime, hem de çoxdan var idi.-cesaretli davranan Kenan köks ötürerek cavab verdi.
-Amma yazıq üreyini açmağa ürek elemirdi.-növbeti etiraf Ramazandan geldi.
Belece söhbet corab söküyü kimi açılmağa başladı. Mirvari müellime ise eşitdiklerine başını yellemekle reaksiya verirdi.
-Amma Ayan Eliden daha cesaretli çıxdı.-Leyla köks ötürerek dillendi.-Bezen bir hereket min sözden daha tesirli olur.
-Düzdür,-deye Nuray onun sözünü tesdiqledi,-ne olsun ki, Eli illerdir ona üreyini açmaq üçün çırpınırdı, Ayan bunu bir göz qırpımında eledi.
-Bütün qızlar Ayan kimi olsa idi, ne var idi ki...-İsmayıl bir gözü Sevilde kinaye ile dillendi.
Sözün ona ünvanlandığını başa düşen Sevil sadece ah çekerek reaksiya vere bildi.
Emeliyyat otağının qapısı açıldı.

<< 1 ... 263 264 [265] 266 267 ... 558 >>