seher növbesinin dersi bitmişdi. Mirvari müellime Ramazanla İsmayılı da yanına alaraq mektebden birbaşa xestexanaya yola düşdü. Bacısının yaralandığı ve xestexanaya aparıldığı xeberini mektebde alan Raminin halı pisleşdi. Müellimleri ve sinif yoldaşları gücle teselli verib onu özüne getire bildiler. Reyhanın ise hele heç neden dersi yox idi.
Saatlar günorta saat 13:35-i gösterirdi. Eli yorğun ve kederli halda pencereden çöle boylanır, Xatire müellime dehlizde deli kimi o baş-bu başa gezişir, Xeyal müellim ise olanları telefonda qardaşına danışırdı.Birden tibb bacısı Ayanın olduğu reanimasiya otağından çıxıb qaça-qaça hekim otağına teref getmeye başladı. Beş-on saniye çekmedi ki, iki hekimle birlikde yeniden reanimasiya otağına qayıtdı. Qaçaqaçın düşdüyünü gören Eligil çaşbaş şekilde bir-birilerine baxdılar ve tez reanimasiya otağının qapısına doğru geldiler. Qapı bağlı olduğundan içeride nelerin baş verdiyi melum deyildi. Eqreblerin eteyinden daş asımışldı sanki, vaxt ötmek bilmirdi. Nehayet hekim çıxdı. Onun üz ifadesi hamının el-ayağını soyutdu. Rengi qaçmışdı. Sual dolu baxışlarla ona baxan gözlere baxmağa çekinib narahat şekilde ora-bura vurnuxdu.
-Hekim, hekim ne olub?-Xatire müellime ağlamsınaq sesle soruşdu.
-Bağışlayın...-hekim gücle eşidilecek sesle dillendi,-bağışlayın, elektroşok tesir elemedi...bağışlayın....
-Nece yeni tesil elemedi?
-Xesteni itirdik...
Araya çökenir neçe saniyelik sükutu Xatire müellimenin qışqırıq sesi pozdu. O ağlaya-ağlaya:
-Yalan deyirsiniz! Yalan deyirsiniz!-deye özünü içeri, reanimasiya otağına atmaq istedi.
Xeyal müellim birteher onu zebt eleyerek geri qaytara bildi. Hekimin de kömeyile onu oturacağa oturtmaq istedi. Bir müddet özünü ora-bura çırpan Xatire müellime huşunu itirdi. Eli ise bunlara sanki film izleyirmiş kimi kenardan baxır, ölenin kim olduğunu, ağlayanın niye ağladığını başa düşmürdü. Axı ne olmuşdu? Onun burada ne işi var? Bunlar kimler idi? Niye ağlayırlar? Ard-arda beyninde yaranan bu suallar karvanını

<< 1 ... 267 268 [269] 270 271 ... 558 >>