qulağına gelen zeng sesi dayandırdı. Gödekçesinin titrediyini hiss eleyib telefonu cibinden çıxardı, şüursuz şekilde ekrana baxdı. “Mehdi vızıvayut” yazılmışdı.
-Eli, veziyyet necedir?
-Veziyyet... ne bilim?
-Nece yeni ne bilim? Hekimler heç ne demir?
-Hekimler? Dd...deyir, deyir ki, xesteni itirdik.... Xeste nece itir ki, Mehdi?
-Ne?-deye Mehdi gözleri berelmiş şekilde yerinden dik atıldı.

Eli telefonu söndürüb cibine qoymaq istedi. Lakin eli titrediyinden telefon yere düşdü. Artıq bütün bedeni titreyir, soyuq ter gelirdi. Beyni başa düşmese de bedeni artıq her şeyi başa düşmüşdü. Telefonu götürmek üçün eyildi, onu yerden götürüb ayağa qaxldı. Birden gözü ellerine sataşdı. Qan lekeleri...qan qoxusu...sille...idman zalı....Ayan....Ayan.... Bir anda her şeyi xatırladı. Dönüb yeniden ondan beş-altı addım aralıda hekimlerin ayıltmağa çalışdığı Xatire müellimeye, rengi ağappaq olub telaşla ora-bura vurnuxan Xeyal müellime baxdı. Bayaq olanları xatırladı. “Hekim ne demişdi? Xesteni itirdik...Xeste...Ayan...”
-Ayan...-sonuncu söz ağlından deyil, ağzından keçdi ve Eli huşunu itirerek yere yıxıldı.
Aşağıda ise uşaqlar yerinde donub qalmış, berelmiş gözleri üfüqe dikilen Mehdiden ne olduğunu öyrenmeye çalışırdılar.
-Mixaylo, Mixaylo, ne olub?-deye Yusif onun yanaqlarına vururdu.-Deli eleme bizi, ne olub?
-Eli deli olub...havalanıb.
-Niye, niye havalanıb?
-Deyir ki, hekimler xesteni itirdik deyirler...Xeste nece itir?
-Ne?-Sevincin sesi titredi.-Ne?-deli kimi geri-geri gederek başını bulayaraq qanlı-qanlı Mehdiye baxdı.
-İtdi, ha, ha, ha, kim itdi?-Asya öz-özüne gülmeye başladı.-Xeste itdi? Ha, ha, ha...
-Ay Allah,-Yusif elleri ile başını tutaraq oturacağa oturdu,-sen niye meni öldürmedin? Niye Ayanı aldın?
Ölüm ve Ayan sözlerini ard-arda eşiden Sevinc ağlamağa, Yusifin yaxasından yapışıb:
-Hamısı sene göre oldu, sene göre oldu!-deye qışqırmağa başladı.
Onun ağladığını gören Asya da özüne el qatdı. Deli kimi çardaqdan çöle atlayıb xestexanaya doğru

<< 1 ... 268 269 [270] 271 272 ... 558 >>