qaçmağa başladı. Mehdi celd onun arxasınca qaçıb onu geri qaytarmağa, sakitleşdirmeye çalışdı. Asya ise onun qollarınnda vurnuxur, ağlayırdı.
-Neeet, Ayan öle bilmez! Otpusti, men onu görmeliyem! Otpustiii!
-Asya, qurban olum, gel bu terefe! Ayan ölmeyib, gel bu terefe!
Artıq olanlardan on deqiqeye yaxın vaxt keçirdi. Artıq Mirvari müellime de özünü yetirmişdi. Yazıq qaıdn aşağıdakı veziyyeti görüb özünü yuxarı nece çatdırmışdı, onu bir Allah bilir. Yuxarıda ise ölüm sessizliyi var idi. Xeyal müellim dehlizdeki oturacaqda özünü divara söykeyerek oturmuş, gözünü bir nöqteye zillemişdi. Mirvari müellimenin:
-Xeyal, oğlum, ne olub?-deye telaşlı sualına ise sadece başını bulamaqla cavab vere bilmişdi.
Eli-ayağı soyuyub divara söykenen Mirvari müellime yan otaqdan gelen seslere arxaya dönmüş, yanaşı çarpayılarda uzadılmış Xatire müellime ile Elini görüb veziyyetin ne derecede ciddi olduğunun ferqine varmışdı. İndi ise hemin otaqda, onların çarpayılarının arasında oturub ağlayır, tez-tez gözlerini silirdi. Xeyal müellim ise dehlizde, pencerenin qabağında dayanıb telefonda Oqtay müellimle danışırdı.
Aşağıda ise ağlamaqdan taqeti kesilen Sevinc gözlerini yumaraq başını dostunun çiynine söykemiş, arabir hıçqırırdı. Asya deli kimi yerinde qurdalanır, öz-özüne danışırdı. Tibb bacısının ona verdiyi dermanı qebul elemir, onu dile tutmağa çalışan Mehdini eli ile yana iteleyib üstüne qışqırırdı. İsmayılla Ramazan ise telefonla danışa-danışa o teref-bu teref gedib gelirdiler. Qara xeber artıq hamıya yayılmışdı.Oxuyucular Ayan yaşayır.Bunu dedim ki, rahat nefes salıb oxuyun.Arxasın özünüz oxuyun bilin menden bu qeder.Telefonla danışıb qurtaran Xeyal astaca müellim içeri, Xatire müellime ile Elinin yanında oturan Mirvari müellimeye seslendi:
-Müellime, zehmet deyilse bi deqiqe çöle geleldiniz.
Mirvari müellime başını yelleyerek ağır-ağır ayağa qalxdı. Gözlerini sile-sile çöle çıxdı.
-Buyur, müellim.-deye şişmiş gözlerini ona dikdi.
-Müellime, Oqtay müellimle danışdım.

<< 1 ... 269 270 [271] 272 273 ... 558 >>