Ayanın bütün xelclelini....-Xeyal müellimin sesi titredi, sonra birteher özünü ele alıb sözüne davam eledi,-boynuna götülül. Sadece ailesine xebel elemek lazımdı... Nece eleyek?
-Ne bilim...,-köks ötren Mirvari müellime çaşqınlıqla ellerini yana açdı,-bundan çetin şey var? Ne deyeceyeik, nece deyeceyik?
-Kaş bele olmaya idi...
-Adam inana bilmir...Dünen ders soruşduğun uşaq bu gün...
Ele bu vaxt Ayanın ölüm xeberini veren hekim reanimasiya otağının qapısında göründü. Ağladığı gözlerinden bilinirdi. O müellimlere yaxınlaşıb:
-Allah böyükdür, bunu heç vaxt yaddan çıxarmayın!-dedi.-İnanmayacaqsınız, amma xeste ayıldı.
-Ne?-heç ne başa düşmeyen Xeyal müellimle Mirvari müellime evvel bir-birilerine, sonra ise hekime baxdılar.
-Ayıldı deyirem, Ayan ayıldı.
-Bes o ölmemiş...-Xeyal müellim sözünü bitirmemiş:
-Üreyin dayanması hemişe ölüm deyil. Ayan kliniki ölüm keçirib ve biraz evvel de özüne geldi. Gözünüz aydın!-deye hekim sevincle elave etdi.
Bunu möcüze adlandırmaq olardı. Ayan ikinci heyat qazanmışdı.Bu xeber evvelce xestexanaya, sonra mektebe, sonra ise bütün şehere yayılmışdı. Ayılıb Ayanın geri döndüyünü eşiden Xatire müellime çarpayıdan fırlayaraq özünü onun yanına yetirmek istese de tibb bacıları ona vermemişdiler. Çünki “o dünya”nı görmüş xeste ile ilk danışmalı olanlar hekimler idiler.
-Evvelce her teref dümağ idi, sonra yavaş-yavaş uzun bir yol göründü, sonu yoxi idi. Yol ile getmeye başladım. Sizin sesinizi eşidirdim,bir-birinize “Çox heyf, qurtara bilmedik. Yazıq, hele uşaq idi. Ailesine, Dilşad doktora ne cavab vereceyik?” deyirdiniz. Sonra sesleri eşitmedim. Çemenlikde idim, ipden bir körpü var idi. Etraf yaşıllıq, gül-çiçek idi. Ayağım yere deyirdi, amma özümü buludların üstündeki kimi hiss eleyirdim. Körpüye teref getmeye başladım. Yarıya qeder getdim. Birden ayağımı iplerin üstünde saxlaya bilmeyib yıxıldım. Sonrası yadıma gelmir.
Ayan kliniki ölüm zamanı gördülerini danışırdı. Hekimler ise maraq ve diqqetle ona qulaq asırdılar. Bu

<< 1 ... 270 271 [272] 273 274 ... 558 >>