hekaye demek olar ki, bütün kliniki ölüm keçiren xestelerin danışdığı hekaye idi.
Yarım saatdan sonra onu palataya köçürdüler. Yaxınları ve sinif yoldaşları ona göre sevinirdiler. Hamı onu görmek, onunla danışmaq isteyirdi. Birce Eli buna cesaret elemirdi. Ayanın onun üzüne baxmayacağından qorxurdu. Ele özü de onun üzüne baxmağa utanırdı. Diger terefden ise üreyi, ayaqları onu sevdiyinin yanına çekirdi. Uzaqdan bele olsa onu bir defe görmek isteyirdi. Bu vaxt hekim çıxıb xesteni göre bileceklerini, amma ziyaretin çox qısa davam etmeli olduğunu dedi. İndilik Ayanın yanına yalnız bir nefer keçe bilerdi. Dehlizdekiler-Xatire müellime, Reyhan, Asya ve Sevinc bir-birilerine baxdılar. Bir-iki addım geri çekilen Eli özünü divara söykedi. Reyhan xestenin bacısı olduğunu behane ederek özünü qabağa atdı. Digerleri ise bununla razılaşmağa mecbur oldular. Qapı açılıb Reyhan içeri girende Eli de özünden ixtiyarsız barmaqlarının üstünde dikerelerek içeri boylandı. Lakin içeri görünmürdü. Qapı örtüldü, Eli meyus halda pencereye teref getdi. Bayaqdan beri onu izleyen Xeyal müellim ona yaxınlaşdı:
-Yeqin, onun seni bu veziyyetde gölmeyini istemezsen?-deye asta-asta soruşdu.
-Kimin?-deye Eli özünü itirib ona baxdı.
-Özün bilisen..-Xeyal müellim başı ile otağı gösterdi, gülümseyerek,-bililem ki, indi hansısa bi qüvve seni ola çeki. Amma bax, üst-başın ne gündedi?
Onun ne demek istediyini indi başa düşen Eli eynindeki ağ idman köyneyine baxdı. Köynekde ağ rengden eser-elamet qalmamış, qan köyneyin rengini deyişmişdi. Eli özünden diksinerek geri atıldı.
-Men bilazdan eve gedecem, seni de apalalam. Eynini deyişib qayıdalsan. Yaxşı?
-Yaxşı, müellim.-deye Eli gözlerini yerden qaldırmadan başını yelledi.
Çox keçmedi ki, Xeyal müellim Eli, Mirvari müellime ve qızları götürerek xestexanadan ayrıldı. Diger oğlanlar ise marşurtla qayıtdılar.

Meleyke xala oğlunun üst-başını bu veziyyetde görüb daha da telaşlandı. O, texminen bir saat evvel televizorda mektebde baş veren cinayet

<< 1 ... 271 272 [273] 274 275 ... 558 >>