qurbanı Sevinc olsun? Seni bilmirem, amma şexsen men vicdan ezabından ölerem.
-Men icaze vermerem ki, o menim oyunumun qurbanı olsun.-Yusif özünden emin şekilde dedi.
-Onda bu oyunu qurtaraq. Sevince deyersen ki, xasiyyetimiz tutmadı, ayrıldıq. Eybi yox, meni günahkar da çıxara bilersen. Aqressiv idi de, özünden razı idi de...
-Men o qeder de insafsız deyilem, narahat olma.
-Daha orasını özün bilersen. Menden sene bir meslehet:bir insanın sevgisini qazanmaq isteyirsense, ona qarşı dürüst ol. Sevirsense sevirem de, qoy ne cavab vereceyini o düşünsün.
-Sevirsense sevirem de. Bes o sene inanmırsa?
-Demeli, onun inamını qazana bilmemisen.
-O mene inanmır.
-İnanır, dost kimi çox inanır, özü demişdi. Amma çalış qelbine de yol tapa bilesen.
Yusif başını qaldırıb yeniden Ceyrana baxdı. Gülümseyerek:
-Deyesen, menim sevdiyin qızla dostumun yeri deyişik düşüb.-dedi.
-Senin sevdiyin qız da, dostun da bir neferdir. O da men deyilem.


Axşam saat on idi. Oturduğu yerde mürgüleyen Xatire müellime birden kiminse yavaşca ona toxunduğunu hiss eledi. Ağır-ağır gözlerini açıb başını yuxarı qaldırdı. Başının üstünde Xeyal müellimi görcek yerinde dik atıldı.
-Sen niye qayıtdın?
-Seni bulada tek qoyub bu gece lahat yatacağımı fikileşidinse, demeli, meni yaxşı tanımamısan. Gedilik.
-Hara?
-Bufete. Bulanın ela bufeti val. Bütün günü ağzına heç ne deymeyib, halsız gölünülsen. Ele men de acam.
-Bes Ayan?
-Gelende, bi qab da ona getilelik. Xatile, Ayan indi mışıl-mışıl yatır, gel.-deye Xeyal müellim onun elinden yapışıb ayağa qaldırdı.
Xeyal müellim maşını kiçik bir yemekxananın qabağında saxladı. Xatire müellime maşından düşe-düşe:
-Sene inana bilmirem, Xeyal.-deyirdi.-Bufet adı ile meni hara getirmisen.
-Düş, düş,-Xeyal müellim de maşından düşüb qapını örtdü,-yemekxana dese idim, gelmeyecekdin.
-Niye bele eleyirsen?
-Niye elediyimi bi de deyim? İsteyisen qışqıla-qışqıla deyim?
-Lazım deyil, bilirem.-deye Xatire müellime tebessümle başını buladı.
Onlar

<< 1 ... 275 276 [277] 278 279 ... 558 >>