birilerini de,-gözlerini qaçıran Xatire müellime şorbadan bbir qaşıq alıb ağzına apardı, razılıqla dodaqlarını büzerek.-mmm, dadlı imiş-dedi.
Bir müddet onlar belece yemekle meşğul oldular. Sonra Xeyal müellim dillendi:
-Senin bu xalan qızı heç sene oxşamıl.
-Hansı, Ayan?
-Yox, böyüyü. Adını da deye bilmilem, bayaq gelen qız.
-He, Reyhan? O anasına oxşayır. Hem simaca, hem de xasiyyetce. Nenesinin adını daşıyır, amma qetiyyen ona oxşamayıb.
Beş-on saniyelik sükutun ardınca Xatire müellime çekine-çekine hemkarına baxaraq dillendi:
-Neçe vaxtdır, senden bir şey soruşmaq isteyirem, amma xetrine deyer deye qorxuram.
-Sen soluşusansa deymez.
-Senin bu r herfi ile problemin uşaqlıqdan var, ya nedense qormusan?
-Uşaqlıqdan. “Dilişilin” böyüdüble meni. Evin böyük nevesi olduğuma göle bütün qohum-eqlebanın sevimlisi olmuşam. Uşaq kimi oxşada-oxşada ele uşaq kimi qoyubla meni.
-Bes ne eceb loqopede aparmayıblar?
-Bizim uşaqlığımız mühalibe dövlüne düşüb, ne loqoped? Atam cebhede, anam qayınata evinde. Çetin vaxtlal idi, hekim tapmaq mümkün deyildi, qalmış ki, loqoped. Sonla atam öldü, veziyyet daha da pisleşdi.
-He, müharibe az-çox menim de yadıma gelir. Atan şehid olub ki?
-Yox, mühalibeden qayıdandan sonla esebleli pozuldu. Hel gün içildi, sonla da başlayıdı, göldülelini danışmağa. Tesevvül eleyisen, ne qedel cebhe yoldaşı qucağında can velib, neçe ölü, neçe yalalı daşıyıb. Bil gün de eve gelmedi, seheli gün yolun qılağında tapdıla, maşın vulubmuş.
-Başın sağolsun. Anan üçün çetin olar.
-Çox. Anam mühasibdi, biz böyüdene qedel bi idaelede işledi. Bizim elimiz çölek tutandan sonla qoymadıq işlesin.
-Halaldır, ananızın eziyyeti heder getmeyib. Hele de bele oğullar var?
-Va da yeqin.-deye Xeyal müellim gülümseyerek çiyinlerini çekdi.
Onlar belece söhbet eleye-eleye yemeyi bitirdiler. Bir stekan da isti, püürengi çay içib xestexanaya qayıtdılar.
Hemin gece mışıl-mışıl yatan Ayandan ferqli olaraq Elini yuxu tutmadı. Yerinde hey qurdalanır, o üz-bu üze

<< 1 ... 277 278 [279] 280 281 ... 558 >>