mence ona qarşı çox sert davranırsan. Bednıy, onsuz da özünü günahkar bilir, Eli onun üzüne baxmır, sen de bele eledikce...
-Asya, onu müdafie eleme. Ona göre az qala dünen Ayan canından olacaqdı.
-Bir slova var e, eyri duraq, düz danışaq...
-Eyri oturaq, düz danışaq.
-He, lap ele olsun. Axı bizim de günahımız var. Biz dünen Sevincin üstüne getmese idik, belke de bunlar olmayacaqdı. Düzdür, Yusif gizletdi, amma biz her şeyi açıb tökdük.
-Men demirem ki, menim günahım yoxdur. Amma Yusif de bele oyun qurmamalı idi. men ondan neçe defe soruşdum ki, Eli ile Sevincin arasında ne var? Dedi, dilmirem. Halbuki her şeyi özü düzüb qoşmuşdu.
-Ne bilim, mence o çox peşmandır.
-Olsun, qoy biraz sürünsün, belke onda ağlı başın geldi.
Üzde ona qarşı bu qedar barışmaz olsa da sevincin daxilen Yusife üreyi yanırdı. Onun meyus, kederli simasını görmemek üçün üzüne baxmağa da çekinirdi. Diger terefden de ona acıqlı idi. Öz heyatını başdan-ayağa yalan, oyun üzerinde qurub başqalarının da heyatını mehv elediyi üçün.
Sevil fikirli-fikirli dehlizde gezişir, arabir pencereye boylanırdı. Dünen gözünün qabağında olan hadise ona da pis tesir etmiş, heyata ve sevgiye inamını tamamen itirmişdi. Bir terefden de “Bir Ayan qeder ola bilmedim.”deye özünü de danlayırdı. Sevdiyi insanın her qarşılaşanda nifret dolu baxışları Sevili heyatla mübarizesinde her gün biraz daha meğlub veziyyetde qoyur, keleyini kesirdi. O bu düşünceler içinde iken Günay ona yaxınlaşdı. Kinayeli terzde:
-Necesen, Sevil?-deye soruşdu.
-Yaxşıyam, sağol. Sen necesen?
-Men de pis deyilem.-Günayın bir gözü arxada idi.-Eşitdim bazar günü nişanlanırsan?
O, bu sualı meqsedli şekilde vermişdi, çünki bu vaxt yaxınlaşmaqda olan İsmayılı görürdü.
-He, nişanımdır.-deye Sevil könülsüz halda cavab verdi.
Özünü ne qeder laqeyd göstermeye çalışsa da eşitdikleri İsmayılı heyecanlandırmış, el-ayağını soyutmuşdu.
-Allah xoşbext elesin.-deye Günay eyni üz ifadesi ile gülümsedi.
Sevilin fikri ise yanlarından süretle öten

<< 1 ... 282 283 [284] 285 286 ... 558 >>