üçün elediyi fedakarlıq üçün minnetdarlıq eleyerdim. Ondan sonra onu ömrlük görmemeye razı idim. Niye axı, niye? O iblisi niye qabağıma çıxardın?
Bu vaxt çarpayıların arasındakı kiçik siyirmeli şkafın üstündeki şekil arxası üstde stolun üstüne yere yıxıldı. Eli diksindi bu atasının şekli idi. Tez dikelib şekli qaldırdı, evvelki veziyyetinde qoydu. Bu bir xeberdarlıq idi? Eli ile alnını ova-ova düşünmeye başladı. Anasının hemişe dediyi bir söz ağlına geldi. “Başına en pis hadise gelse bele heç vaxt üsyün eleme. Her şerde bir xeyir var, her xeyirde de bir şer. Başına gelen müsibetlerden üzüağ çıxa bilmek üçün sonsuz sebr ve inamın olmalıdır.” Eli yeniden üzünü tavana tutdu
-Allahım, keç günahımdan, bağışla meni. Bir anlıq şeytana uyub üsyün elemek istedim. Her şeyin düzünü ve xeyirlisini sen bilirsen. Haqqımda xeiyrlisi nedirse ona da razıyam. Senden tek bir isteyim var:onu sağlam ve xoşbext ele.
Son cümle onu qehere boğmuş, gözleri yaşartmışdı. Sağ teref üstde çarpayıya uzanıb gözlerini berk-berk yumdu. Saniyeler keçmedi ki, göz yaşları örtüyün üstde iz saldı. Ağlı sebr dilese de üreyi dözmürdü.
İki saatdan da biraz çox vaxt keçdi. Eli ele uzandığı yerde yuxulamışdı. Onun yatdığını gören qardaşı oyatmağa qıymamış, şkafın üstüne bir kağız qoyaraq çıxıb derse getmişdi. Birden qapı berk-berk döyülmeye, zeng tez-tez basılmağa başladı. Sese oyanan Eli gözlerini açıb şüursuz şekilde otağa baxdı. Yavaş-yavaş şüuru özüne gelmedi. Yatağında idi, üstünde adyal var idi ve qapı döyülürdü.
-Hüseyn, ay hüseyn, qapıya bax da!-deye qışqırdı.
Ele bu vaxt şkafın üstünde yazılı bir kağız diqqetini çekdi. “Men derse gedirem. Yemek istidir, çay da var.” Qapı ise susmaq bilmirdi. Bezmiş halda yerinden durub otaqdan çıxdı. Gözlükden baxıb tez de geri çekildi. Qapının diger üzünde sinif yoldaşları: Mehdi, İsmayıl, bir de Yusif telaşla gözleyirdiler. İstemese de qapını açmalı oldu. Açar-açmaz da Mehdinin:
-Haradasan e, sen?! Telefon zibile cavab ver de!-demesi ile qarşılaşdı.
Eli

<< 1 ... 284 285 [286] 287 288 ... 558 >>