ise heç ne başa düşmeyerek yuxulu halda:
-Ne olub, ne qışqır-haray salmısınız?-deye dillendi.
İsmayıl Mehdiden ferqli olaraq sakit şekilde:
-Sene göre çox narahat olduq. Telefona niye cavab vermirsen?-deye soruşdu.
-Telefona?-Eli qaşlarını çatdı.-Telefonun harada olduğunu heç bilirem ki.
Qapının arxasındakı asılqandan asdığı gödekçesinin ciblerini gezdi. Telefonu tapıb ekranda zeng sayını görcek gözleri dörd açıldı. İyirmi sekkiz cavabsız zeng var idi. doqquzu Mehdiden, yeddisi İsmayıldan, on ikisi ise Yusifden. Başını qaldırıb bir kenarda dayanan Yusife baxıb kinaye ile:
-Maşallah, meni ne çox düşünen olmusunuz?-dedi.
Yusif ne deyeceyini bilmedi. Elinin nifret ve ikrah ifade eden baxışları altında ezildiyini hiss eleyib üzünü yan tutaraq divarlara baxdı.
-Eli, harada idin?-deye İsmayıl yeniden soruşdu.
-Evde, harada olmalı idim ki? Yatmışdım.
-Mekteb forması ile?
Mehdinin bu kinayeli sualı qarşısında duruxan Eli evvel ne deyeceyini bilmedi. Sonra ne düşündüse:
-Qapını ele dağıdırdınız ki, men de ne geyineceyimi bilmedim.-dedi.-El altda bunlar idi.
-Ne ise, esas odur ki, salamatsan.-İsmayıl yeniden dillendi.-Mektebe gelmeyeceksen?
-Bilmirem, belke bu hefte gelmedim.
-Uşarlarla yığışıb Ayanın yanına getmek isteyirik, xeberin olsun. Gelmek istesen...
-Mixaylo, yolunuz açıq olsun.-Eli onun sözünü ağzında qoydu.-İndi heç kimi görmek istemirem.
Hamı bir-birine baxdı. Sonra İsmayıl:
-Yaxşı, ne vaxt istesen, onda gedersen.-dedi.-İndi get, dincel. Amma telefonu da yanında saxla.
-Geldiyiniz üçün çox sağolun.-Eli ellerini Mehdi ile İsmayılın çiynine qoydu.-Amma bir de gelende yanınızda artıq adamlar getirmeyin.
Yusif payını almışdı. Heç ne demeden söykendiyi yerden dikelib pillekenleri düşmeye başladı.
-Eli, Eli, eleme bele.-İsmayıl ona baxaraq başını buladı.-O da sehvini başa düşüb, yazıqdır.
-Yazıq zad deyil. Yazıq olan indi heç neyin üstünde xestexanada yatır.
-Bizi bura gelmeye o mecbur eledi, xeberin var? Bu gün senin üçün en çox narahat olan

<< 1 ... 285 286 [287] 288 289 ... 558 >>