da, en çox zeng eleyen de o olub.
-Mixaylo, mene maraqlı deyil. O insan uje mene maraqlı deyil.
Elinin üreyine bir kin toxumu düşmüşdü ve o toxum cücererek qarşısıalınmaz bir nifrete çevrile bilerdi.

Siz Elinin yerine olsa idiniz, kimi seçerdiniz?
Sizi dünyaya getiren ananızımı, yoxsa sizin üçün canından keçen sevdiyinizimi?" Aradan keçen bir neçe günde ne Ayanın gözleri qapıdan yığıldı, ne de Eli geldi. Her ikisi xeyal qırıqlığı ve peşmançılıq yaşayırdı. Derdini heç kime danışa bilmeyen Elinin qeddi günü-günden bükülür, yemek-içmekden kesilirdi. Her gün eyni vaxtda-Ayanın ölüm xebetini aldığı vaxtda özünden gedirdi. Artıq tedbir alan ailesi ve dostları onu hemin saatda tek buraxmır, hara getse yanında olurdular. Ayanın müalicesi davam etdiyinden hele bir müddet de xestexanada qaacaqdı.
Sevilin gelmeyini heç vaxt istemediyi gün-nişan günü gelib çatmışdı. Ev adamla dolub daşırdı. Süfreni bezeyen kim, özüne el gezdiren kim, yemek bişiren kim. Sevilin atasının yas merasimlerinden sonra bu ev bu qeder adam görmemişdi. Xalide xala da telaşla o teref-bu terefe qaçır, her şeyin qüsursuz olması üçün elinden geleni edirdi. Sevili ise bacısının işlediyi salonda nişana hazırlayırdılar. Kenardan baxanlar bu qaşqabağı yer süpüren qızın nişanı olduğuna inana bilmirdiler. Sevil qaşları düyünlenmiş halda güzgünün qabağında oturub yere baxırdı. Arabir gözü güzgüye sataşanda ise bacısının ona baxıb başını buladığını görürdü.
Hazırlıqdan qayıdan İsmayıl ondan beş-on addım aralıdakı gözellik salonundan bacısı ile birlikde çıxıb maşına oturan Sevili görcek ayaq saxladı. Bir-iki addım geri gedib dükanın divarına qısıldı. Maşın süretle onun yanından ötüb uzaqlaşdı. İsmayıl gözlerini berk-berk yumub özünü divara söykedi. Üreyi boğazında döyünür, heyecandan bütün bedeni esirdi. Barışmaq istemediyi reallıq gözünün qabağında idi:sevdiyi qız başqasına nişanlanmaq üzre idi. Ömrünün ilk sevgisi başlamadan bitirdi. Belke başqa zaman, başqa şertler olsa idi, İsmayıl buna icaze vermez,

<< 1 ... 286 287 [288] 289 290 ... 558 >>