iyini demirem.
-Narahat olma, hamısı keçecek.-Xatire müellime stolu çekerek onun yanında oturdu.-Xala hanı?
-Reanimasiyaya bir xeste getiribler, ora getdi.
-Qızlar salam deyirler. Yanına gelmekleri üçün ürekleri çıxır, amma men demişem ki, hele tezdir.
-Heç kimi görmek istemirem.-deye Ayan küskün halda üzünü yana çevirdi.
Onun ne demek istediyini başa düşdüyünden Xatire müellime “Kimi görmek istemediyini bilirem.”demedi. Hetta yolda Elini gördüyünü de, onun hazırlıqdan çıxdığını da demeye çekindi. İndi Ayanın fikrini başqa şeylere yöneltmek lazım idi. Ona göre de:
-Xala da salam deyir,-dedi,-belke bu gün seni görmeye geldi.
-Hansı xala?-Ayan yeniden ona baxdı.
-Hansı xala olacaq, menim anam. Başı sevimli gelininin müalicesine qarışıb.
-Hmm, çox sevimlidir,-Ayan kinaye ile ağzını büzdü,-onlar kimi sevimli gelin-qaynana da Yer üzünde yoxdur.
-Deme, deme. Heç Tomla Ceri bu qeder dalaşmır. İkisi de bir-birinden beter tersdir.
-Yazıq Xaliq. Gelin-qaynana qardaşımın başının etini yeyirler.
-Ne bilmişdi? Gelinle qaynana arasında qalmaq asandır?

Xatire müellime isteyine nail ola bilmiş, Ayanın fikrini müeyyen müddete de olsa dağıda bilmişdi.
Axşam düşmüş, hava qaralmışdı. Dostlarının ondan üz döndermesi azmış kimi bir de evdekilerle dalaşan Yusif özünü çöle atmış, veyil-veyil gezinirdi. Danışası, derdini deyesi heç kimi yox idi. Günahkar olduğunu bilirdi, amma bu qeder de teklenmeye döze bilmirdi. Elini cibine atıb telefonu çıxardı. Öz-özüne, qerarlı şekilde:
-Yooox, meni ata bilmezsiniz,-dedi,-men size bunu elemezdim. Men düşmen deyilem, meni ata bilmezsiniz!-“Dost”yazılan nömreni yığdı. Bir, iki, üç, ...beş,...yeddi çağırış zengi, amma cavab veren olmadı. Bu onu daha da deliye dönderdi.-Dost, men sene bunu elemezdim! Aç bu telefonu!-deye öz-özüne qışqırdı. Yeniden nömreni yığdı ve eyni şey yeniden tekrarlandı.-Men sene bunu elemezdim!-deye hirsle telefonu yere çırpdı. Hirsini soyutmaq üçün divarlara tepik de atdı. Ele bu vaxt gözüne yerdeki şüşe

<< 1 ... 289 290 [291] 292 293 ... 558 >>